Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/14891 K.2023/2901

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Malazgirt Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 27.06.2014 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun)154 üncü maddesinin birinci fıkrası, ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Malazgirt Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.10.2014 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 154 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkrası uyarınca hapis cezasından çevrili 3000 TL ve doğrudan verilen 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Malazgirt Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.10.2014 tarihli kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 15.02.2018 tarihli ve 2016/10259 Esas, 2018/1536 Karar sayılı kararı ile "…Mahkemece mahallinde teknik bilirkişi ve tarafsız yerel bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak, sanığın taşınmaza tecavüzünün bulunup bulunmadığı kesin biçimde saptanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve tespit olunması gerekirken, soruşturma sırasında aldırılan yeminsiz bilirkişi raporuna dayanılarak ve eksik araştırmayla yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Malazgirt Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.12.2020 tarihli kararı sayılı kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 154 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi,52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkrası uyarınca hapis cezasından çevrili 3000 TL ile doğrudan verilen 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi suçsuz olduğuna,katılana ait taşınmaza tecavüz etmediğine, kararın eksik araştırmayla verildiğine, usul ve yasaya aykırı olduğuna, hakkında erteleme veya hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay sanığın, katılanın tasarrufunda bulunan 1 numaralı parsele 3968,20 metrekare tecavüzde bulunduğu iddiasına ilişkindir.

2. Soruşturma aşamasında alınan teknik bilirkişi raporunda A ile gösterilen 3968.20 metrekarenin sanığa ait olup bir numaralı taşınmaza tecavüz ettiğini bildirmiştir.

3. Suça konu bir numaralı parselin katılanın eşi adına tapuda kayıtlı olduğu anlaşılmıştır.

4. Bozma kararı sonrası mahkemece keşfe gidilmiş alınan teknik bilirkişi raporunda 2 numaralı parsel malikinin keşif günü itibarıyla çayır olarak biçtiği 421,99 metrekarelik kısmın 1 numaralı parsele tecavüzlü olduğunu bildirmiştir.Ziraat bilirkişisi raporunda 2 numaralı parsel malikinin, 1 numaralı parselin 421.99 metrekarelik kısmını çayır olarak biçtiğini bildirmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın herhangi bir hakka dayanmadan katılanın taşınmazının bir kısmında bulunan çayırı biçerek tecavüz ettiği, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin uygulandığı, sanığın oluşan zararı gidermediği ve eylemine devam ettiği tüm dava dosyası kapsamında elde edilen delillerden anlaşıldığından ilk derece mahkemesinin kabul ve uygulamasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR