Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/15371 K.2022/2564

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yoklukta verilen hükme ilişkin gerekçeli karar tebliğinin usulsüz olduğu savunularak temyiz talebi ile birlikte talep edilen eski hale getirme hususunda karar verme yetkisinin CMK.nın 42/1. maddesine göre hükmü temyizen incelemekle görevli Yargıtay'a ait olduğu ve sanığın 17.10.2018 tarihli dilekçesinin de esasen bu mahiyette olduğu;

gıyabi karar sanığın duruşmada bildirdiği adresine 28.08.2009 tarihinde tebliğ edilerek hüküm kesinleştirilmiş ise de hüküm fıkrasında temyiz süresinin tefhimden itibaren başlayacağı belirtilmek suretiyle yanıltmaya neden olunduğu gibi UYAP üzerinden yapılan incelemede sanığın 19.09.2008 - 23.07.2016 tarihleri arasında Silivri 4 No.lu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'nda bulunduğu ve anılan tarihte yapılan tebliğin bu nedenlerle usulsüz olduğu anlaşıldığından, sanığın eski hale getirme isteminin kabulü ile 17.10.2018 tarihli dilekçesinin öğrenme üzerine süresinde verilen temyiz dilekçesi mahiyetinde olduğu değerlendirilerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen suçun yasa maddesinde öngörülen cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu 5237 sayılı TCK.nın 66/1-e maddesinde belirlenen 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı süresinin, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta anılan Yasanın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında açılan

kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK.nın 66/1-e ve CMK.nın 223/8. maddeleri gözetilerek DÜŞÜRÜLMESİNE,