Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/15689 K.2023/6281

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Siirt Cumhuriyet Başşsavcılığı'nın, 12.06.2014 tarihli iddianamesiyle, sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan cezalandırılması için kamu davası açılmıştır.

2. Siirt 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.09.2018 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5 ay hapis cezasının ertelenmesine ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 25.04.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan Hazine vekilinin ve sanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek sanığın hakkı olmayan yere tecavüz suçundan mahkumiyetine ilişkin bölüm tamamen çıkartılarak yerine; “Sanık ... ...'ın üzerine atılı hakkı olmayan yere tecavüz suçundan sanığın suç kastının bulunmaması, atılı suçun unsurları yönünden oluşmaması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca sanığın BERAATİNE," ibarelerinin eklenmesi suretiyle, düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Hazine vekilinin temyiz isteği; eksik inceleme üzerine karar verildiğine, sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin kabulü

05.05.2014 tarihli olay yeri tespit tutanağı ve 12.05.2014 tarihli fen bilirkişi raporuna göre; sanığın, kepçe ile kazmak suretiyle çalışma yaptırdığı yerin adına kayıtlı 548 nolu parsel olması ve taşınmazından çıkan taş parçalarını da mera vasfında bulunan 758 nolu parsel üzerine bıraktığı anlaşılarak sanığın hakkı olmayan yere tecavüz suçunu işlediği gerekçesiyle mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin kabulü

Sanığın, kendi taşınmazı üzerinde kazı yaparak, çıkan kaya ve taşları mera vasıflı suça konu 758 nolu parsel üzerine bırakması eyleminde, köy merasını sahiplenme kastının bulunmadığı, hakkı olmayan yere tecavüz suçunun malikmiş gibi işgal unsurunun oluşmadığı gerekçesiyle sanığın hakkı olmayan yere tecavüz suçundan mahkumiyetine ilişkin bölüm tamamen çıkartılarak yerine ''...sanığın atılı suçtan beraatine, düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine...'' karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Oluşa, dosya kapsamına, mahkemece yapılan keşfe, bilirkişi raporuna ve tanık beyanlarına göre sanığın, köylünün ortak kullanımında bulunan meraya kendi taşınmazı üzerinde kazı yapması üzerine çıkan kaya ve taşları bırakmak suretiyle tecavüz ettiğinin anlaşılması karşısında, üzerine atılı suçtan mahkumiyeti yerine, yazılı şekilde beraatine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2. (1) nolu bozma sebebine göre ise;

Anayasa Mahkemesi'nin, 02.08.2022 gün ve 31911 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 21.04.2022 gün ve 2020/87 Esas, 2022/44 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'a 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun'un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddenin (d) bendinde yer alan "... kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış..." ibaresinin "... seri muhakeme usulü..." yönünden Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş olması ve yargılama konusu suçun seri yargılama usulüne tabi olması karşısında, sanık hakkında aynı Kanun'un 250 nci maddesinde düzenlenen seri muhakeme usulünün uygulanabilmesi için yerel mahkemece dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığı'na tevdi edilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

V. KARAR