Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/16341 K.2022/3344

Gereği görüşülüp düşünüldü: Hükümlünün 09.03.2020 tarihli dilekçesinin içeriğinin CMK'nın 292.madde kapsamında olup ilk derece mahkemesini kararının İstanbul Bölge Adli Mahkemesi 20. Ceza Dairesi'nin esastan reddine ilişkin 26.02.2019 tarihli kararı ile kesinleştiği anlaşılmakla, bu hususta karar verme yetkisi Yargıtay'da olup yapılan incelemede:

Hükümlünün 5271 sayılı CMK'nın 286/1. maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairelerinin bozma dışında kalan hükümlerinin temyiz edilebileceği, hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca,

ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az süreli hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararları kesin nitelikte olup temyizi mümkün olmadığı gibi İstanbul Bölge Adli Mahkemesi 20. Ceza Dairesi'nin esastan reddine ilişkin 26.02.2019 tarihli kararının usulüne uygun tebliğine dair dosyada bir belgeye rastlanmadıysa da bu tarihten itibaren defalarca gerek uzlaşma yasasındaki değişiklik gerekse infazın durdurulmasına ilişkin dilekçeler verdiği,bu nedenle öğrendiğinin kabulünün gerektiği,hükmü öğrenen hükümlü tarafından süresinde

temyiz edilmediği ve hükmün kesinleştiği, haklı bir sebebe dayanmayan eski hale getirme istemi de yerinde görülmediğinden, eski hale getirme talebi ile 5271 sayılı CMK'nın 291. maddesinde öngörülen yasal süreden sonra olan temyiz talebinin, anılan Kanunun 298. maddesi gereğince REDDİNE, CMK.nın 304/1.