Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/16695 K.2023/2151

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında eziyet suçundan hükmolunan cezanın tür ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı dikkate alındığında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca hükmün temyizinin mümkün olmadığı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın ise.

5271 sayılı Kanunun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Siirt Cumhuriyet Başsavcılığının 01.03.2012 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (b, e ve f) bentleri ve 43 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Siirt 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.09.2017 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (b ve f) bentleri, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Siirt 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.09.2017 tarihli kararının sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 29.04.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesinin 28.09.2017 tarihli kararının kaldırılarak 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (f) bendi ve 62 nci maddesi uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, sanığın kardeşi olan mağdureyi evden kaçmasını engellemek amacıyla yatağa bağladığına, suç kastı olmadığına, suçun unsurlarının oluşmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkin olup işkence ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından temyiz talebinde bulunduğu anlaşılmıştır.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın, 15 yaşındaki kızkardeşini dışarıya çıkmasına engel olmak amacıyla darp ederek ayağından zincirle yatağa bağladığı, yapılan ihbar üzerine ayağından yatağa bağlı halde bulunan müştekinin görevlilerce alındığı iddiasına ilişkindir.

2. Görevlilerce düzenlenen 20.02.2012 tarihli adli muayene raporunda mağdurenin hayati tehlikesinin bulunmadığı ve basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı belirtilmiştir.

3. Görevlilerce düzenlenen 20.02.2012 tarihli tutanakta, aile içi şiddet olayı ihbarı üzerine, belirtilen adrese gidildiğinde mağdurenin evden dışarı çıkmaması için kalın zincirle yatağa bağlandığının görüldüğü, zincirdeki asma kilit açılarak mağdurenin kurtarıldığı belirtilmiştir.

4. Mağdure anlatımlarında özetle, ağabeyinin, okumasını istemediği için dışarı çıkmasına izin vermediğini, ailesinin sözünü dinlemediği için de son olayda ağabeyinin zincirle ayağından yatağa bağladığı, ağabeyinin eylemlerine ailesi tarafından müdahale edilmediğini ifade etmiştir.

5. Sanık savunmasında özetle, kızkardeşinin kendisine zarar verip evden kaçmasını engellemek amacıyla zincirle bağladığını beyan etmiştir.

A. İlk Derece Mahkemesinin kabulü

Sanığın, mağdurenin dışarıya çıkmasını engellemek amacıyla darp ettikten sonra ayağından zincirle yatak odasına bağlamak suretiyle hürriyetini kısıtladığı kabul edildiği halde 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası uyarınca belirlenen temel ceza, 109 uncu maddenin üçüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca arttırılarak hüküm kurulmuştur. Temyiz dışı sanık Süleymen Başer hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat kararı verildiği ve temyiz edilmeden kesinleştiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin kabulü

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun birden fazla kişi ile birlikte işlenmediği gerekçesiyle sanık hakkında TCK'nın 109/3-b maddesinin uygulanması hususundaki hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Eziyet suçu yönünden

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

B. Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden

1. Sanık hakkında atılı suçtan hüküm kurulurken "suçun işleniş biçimi, suçun işlendiği yer ve zaman, meydana gelen zarar ve sanığın kastı" dikkate alınarak belirlenen temel cezada 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesine bir aykırılık görülmemiş ve bu hususa ilişkin temyiz sebebi reddedilmiştir.

2. Sanığın, mağdureyi hürriyetinden yoksun kılmaya yönelik eylemleri bilerek ve isteyerek gerçekleştirdiği, atılı suçun işlenmesi için genel kastın yeterli olduğu, ayrıca özel bir saikinin bulunmasına gerek olmadığı, mağdureyi darp ederek yaraladığı da gözetildiğinde, sanık müdafinin bu yöndeki temyiz itirazları yerinde görülmemekle, hükümde bu hususta hukuka aykırılık görülmemiştir.

3. Olaylar ve olgular bölümünde belirtilen tutanak, adli muayene raporu ile tüm dava dosyası kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde, atılı suçun sanık tarafından işlendiğine yönelik Mahkemenin suçun sübutu ve kabulünde isabetsizlik görülmemiş olup yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

A. Eziyet suçu yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 29.04.2019 tarihli kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi gereğince Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 24.04.2019 tarihli kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,