Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/16813 K.2024/436

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gebze Cumhuriyet Başsavcılığının 18.03.2019 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır. 2. Gebze 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.12.2019 tarihli kararı ile sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 14.02.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanığın temyiz isteği, eve zorla girmediğine, mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, atılı suçu işlemediğine ilişkindir. B. Sanık müdafiinin temyiz isteği, mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, atılı suçun sanık tarafından işlenmediğine, tanıkların olayı görmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre,

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Dava konusu olay; mağdurenin erkek arkadaşının sabaha karşı mağdurenin evinden ayrılmasından sonra sanığın mağdurenin evine gelip kapıyı çaldığı, erkek arkadaşı sanarak kapıyı açtığı, sanığı görünce kapıyı kapatmak istediği, sanık zorladığından kapatamadığı, sanığın eve girdiği mağdurenin ise apartman kolidoruna çıktığı, sanığın girişte bulunan mutfaktan bıçak alan sanığın bağırmaması yönünde tehdit ederek mağdureyi evin içine soktuğu ve zorla cinsel ilişkiye girdiği iddiasına ilişkin olup, Mahkemece sanık hakkında atılı suçtan 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış ve istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Mağdurun aşamalardaki beyanları, Gebze 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2018/49 Esas sayılı dosyası, teşhis tutanağı, 09.02.2018 tarihli uzmanlık raporu, tanık ifadeleri, adli muayene raporu ve tüm dava dosyası kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanığın mahkumiyetine ilişkin kararda isabetsizlik görülmemiş ve sanık ve sanık müdafiinin atılı suçun işlenmediğine, mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına ilişkin temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ve sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 14.02.2020 tarihli ve 2020/211 Esas, 2020/426 Karar sayılı kararında sanık ve sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,