Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/17427 K.2023/7950

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Manisa Cumhuriyet Başsavcılığının 22.07.2014 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Manisa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.03.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan, 5 ay hapis cezası ile 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ve bu karar 06.04.2015 tarihinde kesinleşmiştir.

3. Manisa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.12.2018 tarihli ilamı ile sanığın, denetim süresi içinde 05.05.2016 tarihinde işlediği suç nedeniyle hükmün açıklanmasına ve sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan 5 ay hapis cezası ile 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

4. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 01.03.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek sanığın hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan mahkumiyetine ilişkin bölüm tamamen çıkartılarak yerine; sanık hakkındaki mahkumiyet hükmünün tamamen kaldırılarak yerine, "Sanık ...'ın üzerine atılı "Hakkı Olmayan Yere Tecavüz Etme" suçunun unsurları gerçekleşmediğinden CMK'nun 223/2-a maddesi uyarınca beraatine, yargılama sırasında yapılan yargılama giderlerinin kamu üzerinde bırakılmasına'' ibarelerinin eklenmesi suretiyle, düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Üniversite Rektörlüğü vekilinin temyiz istemi; sanığın atılı suça yönelik eyleminin sabit olup cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken beraat kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay sanığın Celal Bayar Üniversite Rektörlüğü'ne ait Muradiye Bağ Yolu Çullu Çiftliği Mevkiinde bulunan K18-C1-2D pafta 223 parsel no lu arazisini, arazinin karşısında bulunan yerleşim biriminden elektrik ve su alarak damlama sulama teşkilatı kurmak suretiyle ekime hazır getirerek işgal ettiği iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın eyleminin sabit olduğu görülmekle ilk derece mahkemesince sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Suça konu taşınmazın tapuda Celal Bayar Üniversitesi adına tarla vasfıyla kayıtlı olduğu anlaşıldığından, hükümden önce 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 sayılı Kanunun 1. maddesiyle 5237 sayılı TCK'nun 154/1. madde ve fıkrasında yapılan değişiklik karşısında, sanığın eyleminin suç olmaktan çıkarıldığı gözetilerek sanığın beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Katılan Üniversite Rektörlüğü vekili, suçun sabit olduğuna yönelik temyiz talebinde bulunmuş ise de; suça konu taşınmazın kamu kurumu olan Üniversite Rektörlüğüne ait "tarla" vasfında taşınmaz olduğu anlaşılmakla hükümden önce 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 sayılı Kanunun 1 inci maddesiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 154 üncü maddesinin birinci fıkrasında yapılan değişiklik karşısında, sanığın eyleminin suç olmaktan çıkarılması nedeniyle mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle sanık hakkında verilen beraat kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 03.02.2020 tarihli kararında katılan Üniversite Rektörlüğü vekilinin öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,