Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/17826 K.2024/341

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın, temyiz incelemesinde bozulduğu, bozma üzerine ilk derece mahkemesince yeniden kurulan hükmün.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 07.06.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan dava açılmıştır. 2. İstanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 05.11.2018 tarihli kararı ile sanık hakkında atılı suçtan mahkumiyet kararı verilmiştir.

3. Sanık müdafii, katılan mağdur vekili ve katılan ilgili Bakanlık vekilinin istinaf talebi üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 02.05.2019 tarihli kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. 4. Sanık müdafii ve katılan ilgili Bakanlık vekilinin temyiz talebi üzerine, Yargıtay 14. Ceza Dairesi'nin 06.10.2020 tarihli ilamı ile hükmün, suç vasfı yönünden bozulmasına karar verildi. 5. İstanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 17.06.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında atılı suçtan mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık müdafiinin temyiz isteği, suçun unsurlarının oluşmadığına, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, şayet beraat kararı verilmeyecekse, takdiri indirim yapılmamasının hukuka aykırı olduğuna ilişkindir. 2. İlgili Bakanlık vekilinin temyiz isteği ise, sabit olan suçtan üst hadden ceza verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın sosyal medya aracılığıyla tanıştığı 14 yaşındaki mağdur çocuk ile buluştuktan sonra, konuştuğu çocuğun babası olduğunu söyleyerek tekrar mağdur çocuk ile buluşmak istediğini söylediği, iki gün sonra tekrar buluştuklarında, oğlunun evde olduğunu söyleyerek mağdur çocuğu eve götürdüğü, kapıları kilitleyerek organ sokulması suretiyle cinsel istismarda bulunduğu, mağdur çocuğun, sanığın, lavaboya gitmesini fırsat bilerek çıplak halde evden kaçarak bir işyerine sığındığı iddiasına ilişkindir.

2. İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesi'nde, sanık hakkında nitelikli cinsel istismar suçundan verilen mahkumiyet kararı, Yargıtay 14. Ceza Dairesi'nin 06.10.2020 tarihli ilamıyla onanarak kesinleşmiştir.

3. Sanığın, tevil yollu ikrar içeren savunmada bulunduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında, atılı suçtan hüküm kurulurken ilk derece mahkemesince belirlenen temel cezada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 3 üncü maddesi ve 61 inci maddesinin birinci fıkrasına bir aykırılık bulunmadığından, katılan ilgili Bakanlık vekilinin bu yöndeki temyiz itirazı yerinde görülmemiş, takdiri indirimin uygulanmamasına ilişkin kararda, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrasına bir aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin bu hususa ilişkin temyiz itirazı reddedilmiştir.

2. Olaylar ve olgular bölümünde belirtilen hususlar ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde,sanığın, atılı suçu işlediğine dair mahkeme kabulünde isabetsizlik görülmemiş, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından katılan vekili ve sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazları da reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.06.2021 tarihli kararına yönelik katılan ilgili Bakanlık vekili ve sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda, hükümde hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,