Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/17832 K.2024/1593

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 10.06.2016 tarihli iddianamesi ile sanığın, zincirleme şekilde resmi belgede sahtecilik suçundan cezalandırılması talep olunmuştur.

2.Gaziantep 6. Ağır Ceza Mahkemesi'nin, 21.12.2017 tarih, 2016/304 Esas ve 2017/444 Karar sayılı kararı ile sanığın, değişen suç vasfına göre, bilişim sistemindeki verileri bozma yok etme, erişilmez kılma, sisteme veri yerleştirme vb. suçundan 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hükmolunan hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.

3.Verilen karar ile ilgili Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafii tarafından lehe olarak istinaf yoluna başvurulması üzerine, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 01.11.2019 tarihli, 2018/1434 E., 2019/1312 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kabulü ile, sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Kurum Vekilinin Temyiz Sebepleri Sanığın eylemi sabit olmasına rağmen hakkında beraat kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Dava konusu olay, aile sağlığı merkezinde sorumlu hekim olarak görev yapan sanığın, istinaf dışı sanıklarla birlikte hareket ederek, kurumda yalnızca bir ay çalışan S.Ç'yi 01.01.2012-08.05.2013 tarihleri arasında sigortalı olarak çalışmış gibi göstererek, elektronik ortamda işe giriş bildirgelerini düzenlediği iddiasına ilişikindir.

2.Doktor olan sanık hakkında soruşturma izni verildiğine dair Gaziantep Bölge İdare Mahkemesi'nin 2015/315 Esas, 2015/349 Karar sayılı kararı dosyada mevcuttur.

3.Gaziantep Halk Sağlığı Müdürlüğü ile yapılan yazışmalar neticesinde elde edilen S.Ç adına düzenlenen maaş bordroları, belge ve ibranamaler ile poliklinik defterleri dosyaya sunulmuştur.

4.S.Ç mahkemede tanık olarak alınan ifadesinde, "Belirtilen aylarda çalıştığını ancak kızının şehir dışına tayin olması üzerine onun yanına girmesi gerektiğinden sürekli gidemediğini, kendisine izin vererek bir şekilde idare ettiklerini, sonrasında işten çıkardıklarını" beyan etmesine rağmen BİMER'e yapmış olduğu şikayetinde "İlgili sağlık ocağında 1 ay çalışmasına rağmen, diplomasını kullandıklarını ve kendisini orada çalışıyormuş gibi gösterdiklerini" belirtmiştir.

5.Belirtilen aile sağlık merkezinde çalışan tanıklar T.T ve E.H.B alınan ifadelerinde "S.Ç'nin ilgili tarihlerde çalıştığını ancak çok izin kullandığını" belirtirken, o tarihlerde aynı yerde çalışmış olup sonrasında ayrılan N.C "Sevim hanım bir ay boyunca sağlık ocağımızda çalıştı. Kendi isteğiyle görevinden ayrıldı. Görevden ayrıldıktan sonra doktorlar diplomasını kullanmışlar. Doktorların A Sınıfı olabilmesi için yanlarında hemşire çalıştırmaları gerektirdiklerini biliyorum. Bundan istifade etmek amacıyla işten ayrıldığı halde sonradan duyduğum kadarıyla 5 ay daha diplomasını kullanmışlar ve çalışıyor gibi göstermişler." şeklinde beyanda bulunmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname Yönünden

Ceza Genel Kurulu’nun 17.05.2022 gün ve 2020/248 Esas, 2022/359 Karar sayılı ilamı ve 5271 sayılı Kanunun 280/1-a maddesinde ''İlk derece mahkemesinin kararında usule veya esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığını, delillerde veya işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığını, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğunu saptadığında istinaf başvurusunun esastan reddine, 303 üncü maddenin birinci fıkrasının (a), (c), (d), (e), (f),

(g) ve (h) bentlerinde yer alan ihlallerin varlığı hâlinde "hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine'' duruşma açılmasına gerek olmadan karar verilebileceğinin düzenlenmiş olması ve aynı Kanunun 303/1-a bendinde ''Olayın daha ziyade aydınlanması gerekmeden beraate veya davanın düşmesine ya da alt ve üst sınırı olmayan sabit bir cezaya hükmolunması gerekirse'' şeklinde yer alan düzenleme birlikte değerlendirildiğinde istinaf mahkemesince dosya üzerinden beraat kararı verilmesinde usul ve kanuna aykırılık olmadığından tebliğnamede yer alan bozma görüşüne iştirak olunmamıştır

B.Katılan Kurum Vekilinin Sübuta İlişkin Temyiz Sebepleri Yönünden Cumhuriyet Aile Sağlığı Merkezi isimli iş yerinde sorumlu hekim olarak görev yapan sanığın, S.Ç adlı kişi fiilen çalışmadığı halde 01.01.2012-08.05.2013 tarihleri arasında sigortalı olarak çalışmış gibi kaydını tuttuğu ve elektronik ortamda işe giriş bildirgelerini düzenlediği iddiasına dayanan olayda;

Sanığın aşamalardaki savunmalarında, "S.Ç'yi, 1 Aralık 2012 tarihinde işe aldıklarını, bu kişinin 2013 yılının Ocak ayı sonuna kadar düzenli çalıştığını, bu tarihten sonra sürekli izin aldığını ancak 2013 yılının Mayıs ayına kadar çalıştığını, izinli olduğu günlerde kendisini idare ettiklerini, ancak daha sonra sözleşmesini feshettiklerini" belirterek suçlamaları kabul etmemesi,

sağlık ocağında çalışan T.T ve E.H.B'nin tanık olarak alınan ifadelerinde, sanık savunması ile aynı yönde beyanda bulunmaları ve S.Ç'nin kendisinin de BİMER başvuru sonrası, "Düzenli olarak işlerine devam edemediğini, sürekli izin kullandığını, bunun üzerine işten çıkarıldığını" ifade ederek çelişen anlatımlarda bulunması karşısında, dosya içinde sanık savunmasının aksini kanıtlar kesin ve somut delil bulunmadığı, bu bağlamda S.Ç'nin belirtilen sürede ilgili yerde çalışıp çalışmadığı,

elektronik ortamda hazırlanan işe giriş bildirgelerinin gerçeği yansıtıp yansıtmadığı hususunun şüphe aşamasında kaldığı anlaşılmakla, bölge adliye mahkemesinin beraat kararında herhangi bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 01.11.2019 tarihli, 2018/1434 Esas, 2019/1312 Karar sayılı kararında katılan kurum vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,