Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/17940 K.2025/734

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece Mahkemesi Kararı

Eskişehir 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.05.2017 tarihli ve 2016/104 Esas, 2017/439 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında gebe kadına karşı eziyet suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 96/2-a ve 62. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesi Kararı

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 01.11.2019 tarihli ve 2018/845 Esas, 2019/1637 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılanlar vekilleri ile sanık müdafinin istinaf başvurularının kabulü ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 280/2. maddesi uyarınca hükmün kaldırılarak sanığın aynı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1. Katılan Vekilinin Temyiz İstemi Sanığın gebe kadına karşı eziyet suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir. 2. Cumhuriyet savcısının Temyiz İstemi Sanığın 5237 sayılı Kanun'un 96/1. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava dosyası kapsamına göre; sanığın sevgilisi olan ve birlikte yaşadığı katılan ...'a sistematik olarak şiddet uygulamak, katılanı sinkaflı küfrederek yaralamakla ve öldürmekle sürekli şekilde tehdit etmek ve katılana hakaret etmek suretiyle eziyet etme suçunu işlediği iddiasına ilişkin olarak yapılan yargılamada;

Oluşa, tüm dosya kapsamına, katılanın aşamalardaki beyanlarına, tanıklar N.Ş ve B.B'in beyanlarına ve sanığın kısmi kabulüne göre; sanığın katılan ile birlikte yaşadıkları süre içerisinde kıskançlık ve çeşitli bahanelerle katılana sinkaflı şekilde küfrederek hakaret ettiği, "sana acı çektireceğim" şeklinde tehditte bulunduğu, katılana idrarını içirdiği, tokat atarak, tekmeleyerek ve süpürge borusu ile dövdüğü, ona fiziksel, manevi ve cinsel şiddet uyguladığı,

Eskişehir Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nün 01.06.2015 tarihli raporunda belirtilen katılanın vücudunda çok sayıda hem eski hem yeni ve farklı renklerde bulunan ekimozlar bulunduğu hususları birlikte dikkate alındığında; sanığın eylemlerinin sürekli ve sistematik şekilde gerçekleştiği tespit edilmiştir. Ancak; sanığın eylemleri sırasında katılanın gebe olduğunu bildiğine dair dosyada delil, sanığın kabulü ve katılanın iddiası bulunmamaktadır. Bu itibarla.

Dairemizin 12.09.2022 tarihli ve 2019/13546 Esas, 2022/12045 Karar sayılı ve 22.02.2022 tarihli ve 2019/5996 Esas, 2022/3178 Karar sayılı kararlarında da izah edildiği üzere; sanığın, sistematik şekilde gerçekleşen ve sürece yayılan hakaret,

tehdit ve basit tıbbi müdahaleyle giderilemeyecek nitelikte olan yaralama eylemlerinin 5237 sayılı Kanun'un 109/2. maddesinde düzenlenen cebir unsurunu aştığı ve fiilinin eziyet suçunu ayrıca oluşturacağı anlaşıldığından eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 96/1. maddesi uyarınca cezalandırılması gerekirken yazılı gerekçeyle sanığın eylemlerinin tamamının kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsuru olarak kabul edilip beraatine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR