Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/18052 K.2024/920

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Artvin Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.05.2018 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan dava açılmıştır. 2. Of Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.09.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında atılı suçtan mahkûmiyet kararı verilmiştir. 3. Katılan ilgili Bakanlık vekilinin istinaf talebi üzerine, Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 03.06.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan bakanlık vekilinin temyiz isteği; suçun unsurlarının oluştuğuna, sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine ve katılan lehine vekalet ücreti hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın, akıl hastalığı nedeniyle fiil ehliyetine sahip olmayan katılan ile ... adlı sosyal paylaşım sitesinde tanışıp, telefonla görüşmeye başladıktan sonra evlenmek amacıyla Kayseri'ye gitmek üzere otobüste bulundukları sırada görevlilerce yakalandıkları iddiasına ilişkindir.

2. Adli Tıp Kurumunca düzenlenen 14.11.2017 tarihli raporda, katılanın fiil ehliyetine sahip olmadığı belirtilmiştir.

3. Adli Tıp Kurumunca düzenlenen 04.03.2020 tarihli raporda, hafif derecede zeka geriliği bulunan katılanın, bu zeka geriliğinin, hekim olmayanlarca ilk başta anlaşılamayabileceği, ancak sosyal ilişki düzeyinde ilişki kurulduğunda fark edilebileceği belirtilmiştir.

4. Katılanın, Artvin Asliye Ceza Mahkemesince talimatla beyanının alındığı, 18.11.2019 tarihli celsedeki mahkeme gözleminde, yaşadığı durumun anlam ve sonuçlarına anlayabilecek yeterlilikte olduğu, sorulan sorulara mantıklı ve yerinde cevaplar verebildiği, görüntü itibari ile fiili ehliyetinin olduğu, konuşmalarının anlaşılır ve durumla alakalı olduğunun gözlemlendiği belirtilmiştir.

5. Sanık aşamalardaki beyanlarında istikrarlı olarak, katılanın mevcut zeka geriliğini anlamadığına ilişkin anlatımlarda bulunmuştur.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Artvin Adli Tıp Kurumu tarafından düzenlenen 04.03.2020 tarihli rapor göz önünde bulundurulduğunda, katılandaki mevcut zeka geriliğini fark etmemesinin mümkün olmadığı kabul edilerek atılı suçu işlediği gerekçesiyle sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanık ile katılanın yüz yüze görüşmedikleri, yaklaşık iki yıl kadar telefonda görüştükleri, talimat mahkemesinin gözleminde, katılanın, ilk bakışta fiili ehliyetine haiz olmadığının anlaşılamaması, sanığın aşamalarda alınan savunmalarında, katılanın, fiil ehliyetinin olmadığını bilmediğini beyan etmesi dikkate alınarak, katılanın fiil ehliyeti olmadığını bildiği hususunda şüphe oluştuğu, fiil ehliyeti olmadığını bildiğine dair dosya içerisinde mahkumiyet için yeterli, kesin, inandırıcı ve somut delil olmadığı gerekçesiyle, sanığın üzerine atılı suçtan beraatine kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname yönünden

Ceza Genel Kurulu’nun 17.05.2022 gün ve 2020/248 Esas, 2022/359 Karar sayılı ilamı ve 05.08.2017 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 20.07.2017 tarihli ve 7035 sayılı Kanun'un 15'inci maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca, ''(1) Bölge adliye mahkemesi, dosyayı ve dosyayla birlikte sunulmuş olan delilleri inceledikten sonra; a) İlk derece mahkemesinin kararında usule veya esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığını, delillerde veya işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığını, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğunu saptadığında istinaf başvurusunun esastan reddine, 303 üncü

maddesinin birinci fıkrasının (a), (c), (d), (e), (f), (g) ve (h) bentlerinde yer alan ihlallerin varlığı hâlinde hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine, ... karar verir'' ve aynı Yasanın 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca ''(1) Hükme esas olarak saptanan olaylara uygulanmasında hukuka aykırılıktan dolayı hüküm bozulmuş ise,

aşağıdaki hâllerde Yargıtay davanın esasına hükmedebileceği gibi hükümdeki hukuka aykırılığı da düzeltebilir: a) Olayın daha ziyade aydınlanması gerekmeden beraate veya davanın düşmesine ya da alt ve üst sınırı olmayan sabit bir cezaya hükmolunması gerekirse'' şeklindeki düzenlemeler karşısında.

İlk Derece Mahkemesinden gelen dava dosyasının tekemmül ettiği, başkaca toplanması gereken delil bulunmadığı hallerde Bölge Adliye Mahkemesince duruşma açılmaksızın "hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine" şeklinde sanığın beraatine, davanın düşmesine ya da alt ve üst sınırı olmayan sabit bir cezaya hükmolunmasına karar verilebileceğinden, Tebliğnamedeki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

B. Temyiz sebepleri yönünden

1. Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 41 inci maddesine göre ailenin huzur ve refahı ile özellikle anne ve çocukların korunmasına yönelik olarak her türlü istismar ve şiddete karşı çocukları koruyucu tedbirleri alma görevi Devlete aittir.

Aile ve çocukların korunması hakkının Anayasa ile güvence altına alındığı, 6284 sayılı Ailenin Korunması Ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun'un (6284 sayılı Kanun) 20 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince, Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı'nın kadın, çocuk ve aile bireylerine yönelik olarak uygulanan şiddet veya şiddet tehlikesi nedeniyle açılan davalara katılabileceği anlaşılmış ise de, Bakanlığın davaya katılması doğrudan Anayasa ve kanundan kaynaklanan koruma görevine ilişkindir.

5271 sayılı Kanun'un 237 nci ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan doğrudan zarar görme şartının katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı gözetilerek yapılan değerlendirmede, katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin vekalet ücreti hükmedilmesi gerektiğine dair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Olaylar ve olgular bölümünde belirtilen hususlar ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, suçun işlendiğinin sabit olmadığına yönelik Mahkemenin kabulü karşısında; Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, beraat kararında hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (B) numaralı bentte açıklanan nedenlerle Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 03.06.2021 tarihli kararında, katılan bakanlık vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,