Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/18137 K.2024/1370

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Ordu Cumhuriyet Başsavcılığının 22.04.2013 tarihli iddianamesiyle sanığın zincirleme şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Ordu 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 28.11.2013 tarihli kararı ile sanık hakkında atılı suçlardan ayrı ayrı beraat kararı verilmiştir.

3. Bu kararın katılan Aile Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 07.10.2020 tarihli ilamı ile " ...sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün incelemesinde;

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükmü usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan Bakanlık vekilinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA... "

" ...sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Mağdurenin aşamalardaki beyanları, savunma ile tüm dosya içeriği nazara alındığında, suç tarihinde on dört yaşında bulunan mağdurenin olay günü herhangi bir cebir, tehdit veya hile olmaksızın yaşı itibarıyla hukuken geçersiz rızasına istinaden sanıkla buluşup, gittikleri evde yaklaşık yedi gün birlikte kalması eyleminin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilerek, sanığın sorguda mağdurenin yaşının on beşten küçük olduğunu bilmediği ve mağdurenin de mahkeme ifadesinde kaçtıkları sırada sanığa on yedi yaşında olduğunu söylediği yönündeki beyanları nazara alınıp, sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 30. maddesinde düzenlenen hata hükümleri de değerlendirildikten sonra karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, katılan bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA... " karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan yapılan yargılamada, sanığın mağdurun yaşı hususunda kaçınılmaz hataya düştüğü gerekçesiyle sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Bakanlık vekilinin temyiz isteği; sanığın mağdurun yaşı nedeniyle kaçınılmaz hataya düşmüş olamayacağına, bu nedenle atılı suçtan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın olay tarihinde 15 yaşından küçük olan mağduru rızası dahilinde evinden kaçırarak 9 gün süreyle birlikte yaşamak suretiyle atılı suçu işlediğine ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1.Tüm dosya kapsamı itibariyle; Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 07.10.2020 tarihli bozma ilamında da belirtildiği şekilde, suç tarihinde 14 yaşında bulunan mağdurenin olay günü herhangi bir cebir, tehdit veya hile olmaksızın yaşı itibarıyla hukuken geçersiz rızasına istinaden sanıkla kaçarak gittikleri evde bir süre birlikte kalması şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın mağdurun yaşının 15'ten küçük olduğunu bilmediğine, mağdurun da kaçtıkları sırada sanığa 17 yaşında olduğunu söylediğine ilişkin beyanı dikkate alındığında, sanık hakkında, Mahkemece kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Bozma üzerine, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı eyleme uyan suç vasfi ile yaptırımlanın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan Bakanlık vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR