Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/18550 K.2024/342

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Siverek Cumhuriyet Başsavcılığının 15.11.2015 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan dava açılmıştır. 2. Siverek 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.09.2018 tarihli kararı ile sanıklar hakkında atılı suçtan mahkumiyet kararı verilmiştir. 3. Katılan ve sanıklar müdafiinin istinaf talebi üzerine, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 06.01.2021 tarihli kararı ile sanıklar Berrin ... ve ... yönünden istinaf başvurularının esastan reddi ile hükümlerin onanmasına, sanık ... yönünden ise, istinaf başvurusunun düzeltilmek suretiyle esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanıklar müdafiinin temyiz isteği, suçun sübutuna, unsurlarının oluşmadığına, sanıklar hakkında beraat kararları verilmesi gerektiğine, şayet beraat kararları verilmeyecekse, lehe hükümler haksız tahrik ve meşru müdafaa hükümlerinin uygulanmamasının hukuka aykırı olduğuna ilişkindir. 2. Katılanın temyiz isteği ise, sabit olan suçtan, üst sınırdan ceza verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanık ..., kız arkadaşı olan sanık ... ...'in, eski erkek arkadaşı olan katılan ... ile isminin anılmasından rahatsızlık duyması üzerine, sanık ... ...'in, katılanı arayarak eve davet ettiği, daveti kabul ederek eve giden katılanı, sanıklar ... ve ...'ün, ellerini ve ayaklarını koli bandı ile bağladıktan sonra, silahtan sayılan jop ile darp ettikleri, katılanın bir fırsatını bularak balkondan atlayıp kaçtığı iddiasına ilişkindir.

2. Adli Tıp Kurumu'nun 23.08.2017 tarihli raporunda, katılanın mevcut yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif olmadığı ve vücudundaki kemik kırığının hayat fonksiyonlarını hafif (1) derecede etkileyecek nitelikte olduğu belirtilmiştir.

3. Sanıkların, tevil yollu ikrar içeren savunmaları olduğu anlaşılmıştır.

A. İlk Derece Mahkemesinin kabulü

Sanıkların, iştirak iradesi ile katılanı eve çağırıp kapıyı kilitledikten sonra, silahtan sayılan ve olay yerinde ele geçirilerek joplar ile, birden fazla kişi tarafından birlikte ve cebir, tehdit ve hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama suçlarını işlediklerinin sabit olduğu gerekçesiyle haklarında mahkumiyet kararları verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin kabulü

Sanıklar Berrin ... ve ... yönünden hükümde hukuka aykırılık görülmediğinden istinaf başvurularının esastan reddi ile hükümlerin onanmasına, sanık ... yönünden ise, tekerrür uygulamasına ilişkin bölümün hükümden çıkartılarak istinaf başvurusunun düzeltilmek suretiyle esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Ceza miktarı itibariyle yasal şartları oluşmayan 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 50 ve 51 inci maddelerinin uygulanmamasında hukuka aykırılık görülmemiş, aynı Kanun'un 62 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, indirim yapılmamasında bir isabetsizlik görülmemiştir. İlk haksız hareketin, katılandan kaynaklandığına ilişkin dava dosyası kapsamında delil bulunmadığı anlaşıldığından, yasal koşulları oluşmayan 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesindeki haksız tahrik hükümleri ile yasal koşulları oluşmayan aynı Kanun'un 25 inci maddesinde düzenlenen meşru müdafaa hükümlerinin uygulanmamasında hukuka aykırılık görülmediğinden sanıklar müdafiinin bu hususlara ilişkin temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Sanıklar hakkında, atılı suçtan hüküm kurulurken ilk derece mahkemesince belirlenen temel cezada, 5237 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesi ve 61 inci maddesinin birinci fıkrasına bir aykırılık bulunmadığından, katılanın bu yöndeki temyiz itirazı yerinde görülmemiştir.

3. Olaylar ve olgular bölümünde belirtilen hususlar ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, atılı suçun, sanıklar tarafından iştirak halinde, cebir, tehdit ve hile kullanmak suretiyle işlendiğine yönelik Mahkemenin suçun sübutu ve kabulünde isabetsizlik görülmemiş olup, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı,

vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıklar müdafii ile katılanın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17.Ceza Dairesinin 06.01.2021 tarihli kararına yönelik sanıklar müdafii ile katılan tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,