Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/1877 K.2023/3381

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, Çivril Cumhuriyet Başsavcılığının 18.03.2016 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 267 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca iftira suçundan cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır. 2. Çivril Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.05.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısı, sanığa atılı iftira suçunun dosya içinde bulunan CD kayıtları içeriğine göre oluştuğunu ve sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğini belirterek temyiz isteminde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ...'un, kaldığı otele gece alkollü vaziyette gelerek, kat görevlisi ...'ye saldırdığı ve onu yaraladığı, gözlüğünü kırdığı, olaya müdahale eden polis memuruna karşı direndiği ve ayrıca kollukta sanık olarak alınan ifadesinde, otelde temizlik işlerini yapan ... ve yanındaki ...'nin kendisini otelden çıkarmak istediklerini, eşyalarını almak istediğinde ise, ..., ... ve otelde çalışan 3 erkek şahsın yumruk ve tekme atarak kendisini darpettiklerini belirttiği, soruşturma kapsamında polis tarafından temin edilen olay görüntüleri izlendiğinde, görüntülerde sanığa karşı böyle bir saldırının olmadığının belirlendiği belirtilerek,

... hakkında yaralama, mala zarar verme, görevli memura direnme ve suç uydurma suçlarından cezalandırılması istemi ile kamu davası açıldığı, mahkemenin yaptığı yargılama sonucunda sanık hakkında suç uydurma suçunun unsurlarının oluşmadığı ancak iftira suçunun işlendiği belirterek, Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulduğu anlaşılmıştır.

2. Çivril Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından sanık hakkında iftira suçundan cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır. Mahkeme sanığın savunmasını almadan delil yetersizliği nedeniyle beraat kararı vermiştir.

IV. GEREKÇE

1.İftira suçunun oluşabilmesi için; yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesinin gerektiği, somut olayda; sanık hakkında yaralama, mala zarar verme ve görevli memura direnme suçlarından yapılan soruşturma sırasında ifadesinde kendisini suçtan kurtarmak maksadıyla ..., ... ve otel çalışanlarının kendisini darpettikleri şeklindeki beyanları savunma hakkı kapsamında olması nedeniyle unsurları itibariyle oluşmayan iftira suçundan sanığın beraatine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak beraat kararının yasal dayanağının 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi olarak gösterilmesi gerektiği ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Çivril Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.05.2016 tarihli ve 2016/269 Esas, 2016/557 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının beraat kararına ilişkin birinci bendinin çıkartılarak yerine; “Sanığın eyleminin kanunda suç olarak tanımlanmaması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Beraatine,” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğnameye kısmen aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,