Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/231 K.2023/6492

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Trabzon Cumhuriyet Başsavcılığının 07.07.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (f) bendi, 109 uncu maddesinin beşinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Erzincan 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.05.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, 109. Maddesinin üçüncü fıkrasının (f) bendi, 109 uncu maddesinin beşinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58. maddesinin altıncı ve yedinci fıkraları uyarınca 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; kovuşturma sırasında ifadesinin alınmadığına , soruşturma ifadesi ile hükümdeki ifadesi arasında farklar olduğuna, ilk derece mahkemesinin kendisine davetiye göndermediğine, savunma hakkının elinden alındığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olayın gerçekleştiği 29.01.2015 tarihinde katılan ... 'in sanığın tehditleri üzerine ... Çay Bahçesi civarında buluştukları, katılanın sanığa kuzenini neden kaçırdığı hakkında sorular sormasını takiben, katılanın rızası ile sanığın evine gittikleri , arka odalardan birisinde oturdukları sırada sanığın katılana yönelik elini tutma, öpme gibi cinsel amaçlı eylemlerde bulunduğu katılanın kendini geri çekmesi üzerine katılanın evden ayrılmasına bir süre müsaade etmediğine ilişkindir.

2. Mağdur, kuzeninin sanık tarafından kaçırılmasından dolayı tanıştıklarını, telefon ile görüştüklerini, mesajlaştıkları daha sonra sanığın kendisi ile buluşmak amacıyla tehditlerde bulunduğunu, karşı çıkmaya korktuğu için olay günü ... çay bahçesinde buluştuklarını, sanığa kuzenini neden kaçırdığına ilişkin sorular sorduğunu daha sonra sanığın evine gittiklerini kendisinin elini tuttuğunu ve öpmek istediğini evlenmek istediğini söylediğini ancak karşı çıkmasından dolayı bir süre evden ayrılmasına izin vermediğini yargılama boyunca istikrarlı bir şekilde dile getirmiştir.

3. Sanık savunmasında, mağdureyi tanımadığını, rızası ile kaçırdığını mesajlaştıklarını beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Trabzon 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.07.2015 tarihli Trabzon E tipi ceza infaz kurumuna yazdığı müzekkerede sanığa iddianamenin ve duruşma gününün bildirildiği ; 25.11.2015 tarihinde sanığın hazır edilmesi için müzekkere yazıldığı, sanığın duruşma zaptından da anlaşıldığı üzere 1. ve devamında yapılan duruşmalarda hazır edildiği iddianamenin ilk duruşmada usulüne uygun olarak okunduğu savunmasının mahkeme huzurunda alındığı ,haklarının hatırlatıldığı, savunma hakkının kullandırıldığı görülmüştür. Bu sebeple sanığın savunma hakkının kullandırılmadığı, ifadesinin mahkeme huzurunda alınmadığına yönelik olan temyiz itirazları reddedilmiştir.

2. Hükmün yenilenmesinde sanığın mağdureyi evinde tehdit etmek suretiyle zorla tuttuğu kabul edilmesine rağmen bu kabule uygun olmayacak şekilde 5237 sayılı TCK'nın 109/2. maddesi yerine 109/1. maddesi ile cezalandırması,

3. Hangi aşamalarda ne suretle tehdit fiilinin gerçekleştiğinin gerekçeli kararda açıklanıp tartışılmaması hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR