Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/2416 K.2022/8167

... ...

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ...’ın, taksicilik yapan mağduru, taksi çağırma bahanesi ile istenilen yere getirdiği ve diğer sanıklara da haber vererek onların da oraya gelmelerini sağladığı, sonrasında hep birlikte mağduru dışarı çekerek darp ettikleri ve basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladıkları olayda, 5237 sayılı TCK.nın 86/2. maddesi kapsamında kalan yaralamanın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun cebir unsuru içerisinde kalması nedeniyle eylemin bütün halinde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu ve TCK.nın 44. maddesi gereğince en ağır cezayı gerektiren kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan aynı Yasanın 109/2,

109/3-b maddeleri uyarınca temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle tek bir hüküm kurulması ile yetinilmesi gerektiği gözetilmeden, eylem ikiye bölünerek hem yaralama hem kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ayrı ayrı hüküm kurulması suretiyle CMK.nın 225/1. maddesine muhalefet edilmesi,

Kabule göre de; Sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan hüküm kurulurken temel hapis cezası belirlenmesinde 109/2. maddesinin uygulanması yerine, 109/1. ve 109/2. maddelerinden kademeli olarak uygulama yapılmış olması, Yasaya aykırı, sanık ... müdafinin, sanık ... müdafinin, sanıklar ...,... ’in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan ./..

S/2