Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/410 K.2023/10661

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Mut Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 23.06.2014 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve hakaret suçlarından cezalandırılmaları için kamu davası açılmıştır. 2. Mut 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.05.2016 tarihli kararı ile sanıklar hakkında cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatine; hakaret ve yaralama suçlarından ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi; somut bir nedene dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanıkların, katılan Beytullah Karaman'ı arabaya zorla bindirip başka bir yere görürerek birlikte darp ettikleri ve sonrasında tekrardan araçtan indirdikleri iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Sanıkların katılanın yeğenlerini rahatsız etmiş olması sebebi ile birlikte haksız tahrik altında katılanı darp ederek arabaya zorla bindirdikten sonra bilahare araçla başka bir yerede götürerek orada da darp ettikleri olayda, katılana yönelik olarak hürriyeti tahdit eyleminden önce de gerçekleştirdikleri kasten yaralama eylemini, gerekmediği halde alıkoyma fiilini işlendikten sonra da gerçekleştirilmiş olmaları karşısında, alıkoyma fiili ile birlikte gerçekleştirilen yaralama eylemini hürriyeti tahdit suçunu oluşturduğu kabul edilerek yapılan inceleme de;

Sanıkların, katılan Beytullah Karaman'ı arabaya zorla bindirerek cebir ve şiddet uygulamak suretiyle alıkoydukları anlaşılmakla, sanıkların aşamalardaki çelişkili beyanları, teşhis tutanağı ve tüm dava dosyası birlikte değerlendirildiğinde; sanıkların eyleminin bu hali ile 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarının (b) ve (f) bentlerinde yer alan cebir uygulamak suretiyle, birden fazla kişi ile birlikte çocuğa karşı tahrik altında hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeden sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR