Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/5209 K.2022/6770

Başkasına ait banka veya kredi kartı kullanmak suretiyle yarar sağlama suçundan şüpheliler ... ve ... haklarında yapılan soruşturma sırasında şüphelilerin ifadesinin alınmasına yönelik yakalama emri düzenlenmesine ilişkin Gebze Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 16.09.2020 tarihli ve 2018/25349 soruşturma sayılı talebinin reddine dair Gebze 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 16.09.2020 tarihli ve 2020/3445 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin Gebze 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 25.09.2020 tarihli ve 2020/3963 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, Gebze 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 16.09.2020 tarihli kararı ile şüphelilerin ifadelerinin alınması için adreslerine çağrı kağıdı bırakılmadığından bahisle yakalama talebinin reddine karar verilmiş ise de, dosya arasında yer alan Turgutlu Cumhuriyet Başsavcılığı Talimat Bürosunun 10.04.2020 tarihli ve 2020/599 sayılı yazısı ile şüpheli ...'ın ifadesi alınmak üzerine 16.03.2020 ve 20.03.2020 tarihlerinde kolluk görevlilerince adresine gidilerek çağrı kağıdı bırakıldığı, bu hususun tutanak altına alındığı,

şüpheli ... hakkında ise Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığı Talimat Bürosunca düzenlenen 28.05.2020 tarihli ve 2020/3744 sayılı yazı ile anılan şüphelinin 21.05.2020 tarihinde bildirilen adresine gidildiği ancak şüphelinin bu adreste bulunamadığı,

bu hususa ilişkin tutanağın da dosyada mevut olduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 98/1. maddesinde yer alan "Soruşturma evresinde çağrı üzerine gelmeyen veya çağrı yapılamayan şüpheli hakkında, Cumhuriyet savcısının istemi üzerine sulh ceza hâkimi tarafından yakalama emri düzenlenebilir." şeklindeki düzenleme dikkate alındığında, usulüne uygun çağrılara rağmen bulunamayan şüpheliler haklarında yakalama emri düzenlenmesi gerektiği cihetle,

itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 14.01.2021 gün ve 2020-16278 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12.02.2021 gün ve KYB/2021-14208 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

./..

S/2

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 98/1. maddesinde; "Soruşturma evresinde çağrı üzerine gelmeyen veya çağrı yapılamayan şüpheli hakkında, Cumhuriyet Savcısı'nın istemi üzerine Sulh Ceza Hâkimi tarafından yakalam emri düzenlenebilir." hükmü yer almaktadır. Ayrıca anılan Kanunun 145/1. maddesindeki düzenlemeye göre ifadesi alınacak veya sorgusu yapılacak kişi davetiye ile çağrılır; çağrılma nedeni açıkça belirtilir; gelmezse zorla getirileceği yazılır.

Bu hükümlere göre, soruşturma evresinde Sulh Ceza Hâkimi, usulüne uygun yapılan çağrı üzerine kasten gelmeyen veya tüm araştırmalara rağmen bulunduğu yerin bilinmemesi ya da hakkındaki soruşturmanın sonuçsuz kalmasını sağlamak için saklanması gibi nedenlerle çağrı yapılamayan şüpheli hakkında, yakalama müzekkeresi verebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosyada, şüphelilerin ifadelerinin alınmasına yönelik yazılan talimatların, kolluk tarafından düzenlenen tutanaklara göre adreste tanınmadıklarından bahisle iade edildiği ancak; usulüne uygun çağrı kağıdı tebliğinin bulunmadığı gibi tebligata elverişli adreslerinin tespitine yönelik yeterli bir araştırmanında yapılmadığının anlaşılması karşısında; Gebze Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 16.09.2020 tarihli ve 2018/25349 soruşturma sayılı talebinini reddine dair Gebze 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 16.09.2020 tarihli ve 2020/3445 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin Gebze 1. Sulh Ceza Hakimliği'nin 25.09.2020 tarihli ve 2020/3963 değişik iş sayılı kararınında bir isabetsizlik görülmemiştir.