Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/6499 K.2022/7716

Cezaevine yasak eşya sokmak suçundan sanık ...'nın, 5237 sayılı Kanun’un 297/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Gaziantep 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/12/2012 tarihli ve 2012/799 esas, 2012/845 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Gaziantep 18. Asliye Ceza Mahkemesince verilmiş 04/12/2012 tarihli kararın, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 25/04/2014 tarihli ve 2014/1670 esas, 2014/5055 karar sayılı ilamı ile sanıklar ... ve ... haklarındaki mahkumiyet hükümleri yönünden onanarak kesinleşmiş bulunması karşısında, bu sanıklar yönünden kanun yararına bozma incelemesine konu edilmesine kanunî imkân bulunmamakla birlikte, somut olay kapsamında aşağıda bahsedilen hukuka aykırılığın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308. maddesi kapsamında sanıklar ... ve ... açısından Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 25/04/2014 tarihli ve 2014/1670 esas, 2014/5055 karar sayılı onama ilâmına yönelen itiraz olarak merciince değerlendirilmesi gerektiği düşünülerek yapılan incelemede;

Somut olayda, sanıklar ..., ... ve ...'ın Yavuzeli K-2 Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulundukları sırada, yapılan arama neticesinde görevlilerce cep telefonu ile uyuşturucu madde bulunmasını müteakip, başlatılan soruşturma neticesinde, anılan cep telefonuyla ilgili Gaziantep 18. Asliye Ceza Mahkemesince yargılama yapılarak sanıkların cezaevine yasak eşya sokmak suçundan mahkumiyetlerine karar verildiği, uyuşturucu madde yönünden ise Gaziantep 1. Ağır Ceza Mahkemesince yargılama yapılarak sanıkların cezaevine uyuşturucu madde sokmak/cezaevinde uyuşturucu bulundurmak suçundan mahkumiyetlerine karar verildiği anlaşılmakla,

5237 sayılı Kanun'un "İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak" başlıklı 297/1. maddesinde yer alan "İnfaz kurumuna veya tutukevine silah, uyuşturucu veya uyarıcı madde veya elektronik haberleşme aracı sokan veya bulunduran kişi, iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır..." şeklindeki düzenleme uyarınca bulundurulması ve ceza infaz kurumuna sokulması yasak olan cep telefonu ile uyuşturucu maddenin 13/06/2007 tarihinde yapılan aramada ele geçirilmesi sebebiyle, sanığın cep telefonu ve uyuşturucu madde bulundurma/sokma eylemleri bir fiil kabul edilip tek bir suçu oluşturduklarının kabulü gerektiği nazara alındığında;

/..

S/2

Gaziantep 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/06/2012 tarihli ve 2011/406 esas sayılı dosyasındaki iddianame düzenleme tarihinin 14/09/2007, Gaziantep 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/12/2012 tarihli ve 2012/799 esas sayılı dosyasındaki iddianame düzenleme tarihinin ise 19/03/2008 olması karşısında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/7. maddesinde yer alan “Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine karar verilir.” şeklindeki düzenleme gereğince, Gaziantep 18. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına konu sonradan açılan kamu davasının reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden,

yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 15.01.2021 gün ve 2020/9864 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.02.2021 gün ve KYB - 2021/15293 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK.nın 309 ve 310. maddelerine göre kanun yararına bozma yasa yoluna istinaf ve temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşmiş hüküm ve kararlara karşı gidilmesi mümkün olup, kanun yararına bozma istemini içerir ihbarnameye konu infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan kurulan Gaziantep 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.12.2012 tarihli, 2012/799 esas, 2012/845 karar sayılı hükmün Yargıtay 9. Ceza Dairesi'nin 25.04.2014 gün ve 2014/1670 esas, 2014/5055 karar sayılı ilamıyla onanarak kesinleşmesi suretiyle temyiz incelemesinden geçtiği bu nedenle kanun yararına bozmaya konu edilemeyeceği ancak CMK.nın 308/1 maddesi gereğince itiraz yoluna başvurulabileceği anlaşılmakla,