Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/7219 K.2021/15292

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Mağdure ... vekilinin temyizine hasren yapılan incelemede

Yargılama aşamasında 18 yaşını ikmal eden mağdureye yaşı gereği barodan atanan vekilinin temyiz başvuru dilekçesinin, gerekçeli kararın ve Dairemiz 20.01.2021 tarihli 2020/3113 Esas sayılı ilamının usulünce tebliğ edildiği ancak mağdurenin, vekilinin temyiz dilekçesine muvafakate yönelik mahkemeye başvurup bir belge sunmadığı gibi hükmü kendisinin de temyiz etmediği anlaşılmakla, hüküm tarihinde şikayet hakkının mağdurenin kendisinde bulunması sebebiyle, yaş küçüklüğü nedeniyle kendisine tayin edilen vekilin hükmü temyize hakkı bulunmadığından, mağdure vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Sanık ...’in temyizine hasren yapılan incelemede ise

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesinin, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak,

Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun’un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, bu adrese tebliğ yapılması gerektiği, dosya kapsamına göre yokluğunda verilen kararın sanığa Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre kovuşturma aşamasında bildirdiği, aynı zamanda MERNİS adresi