Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/7423 K.2023/2913

Her ne kadar müştekinin kamu davasına katılması hususunda bir karar verilmemiş ise de, müştekinin aşamalarda şikayetçi olduğunu bildirdiği,5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca hükümleri temyize hakkı bulunduğu belirlenerek suçtan zarar gören müştekinin 5271 sayılı Kanun'un 237 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca davaya katılmasına karar verilerek inceleme yapılmıştır.

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İslahiye Cumhuriyet Başsavcılığının 08.09.2015 tarihli iddianamesiyle sanıklar hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin birinci fıkrası, tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılmaları istemiyle dava açılmıştır.

2. İslahiye 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.05.2016 tarihli kararı ile sanıklar hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi, tehdit suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz istemi sanıkların kendilerine ait 103 numaralı parselle birlikte kendilerine ait 253 ve 252 numaralı parselleri de kullandıklarının yapılan keşifte anlaşılmasına karşın verilen beraat kararlarının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay sanıkların katılanın babasına ait olup fiilen katılan tarafından kullanılan 252 numaralı parseli bir hakka dayanmadan kullandıkları ve katılanın kendilerini uyarması üzerine sanık ...'ın "bir daha tarlaya girersen seni bıçaklarım", sanık ...'ın "seni burada öldürürüm" diyerek tehdit ettiği iddiasına ilişkindir.

2. Soruşturma aşamasında alınan teknik bilirkişi raporunda katılana ait 252 numaralı parselde sanıkların kullandığı alanın 1159,25 metrekare olduğunu ve 252 numaralı parselin tapuda ... adına kayıtlı olduğunu bildirmiştir.

3. Mahkemece keşif yapılmış teknik bilirkişi raporunda sanıkların kullandığı alanın ... köyü 103 numaralı parselin 7255,12 metrekaresini,253 numaralı parselin 1564,05 metrekaresini,252 numaralı parselin 1152,39 metrekaresini içerisine aldığını bildirmiştir.Ziraat bilirkişisi raporunda sanıkların kullandıkları toplam 9971 metrekare alan içinde 492 adet bağ tiyeğinin dikili olduğunu bildirmiştir.

4. ... köyü 252 numaralı parselin ... adına kayıtlı olduğu, 3615 adet bağ tiyeğinin Mehmet ve ...'a ait olduğunun beyanlar hanesine şerh verildiği tapu kayıtlarının incelenmesinden anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanıklar hakkında tehdit suçundan verilen hükümlerin temyiz incelemesinde,

Sanıkların atılı suçu işlediklerini gösterir her türlü şüpheden uzak somut, kesin delil bulunmadığı tüm dava dosyası kapsamında elde edilen delillerden anlaşıldığından ilk derece mahkemesince verilen beraat kararlarında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

3. Sanıklar hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan verilen hükümlerin temyiz incelemesinde,

Suça konu 252 numaralı parselin katılanın babası adına tapuda kayıtlı olduğu, tapunun beyanlar hanesinde taşınmaz üzerinde bulunan bağ tiyeklerinin katılanın babası ve ... adına yazıldığı, beyanlar hanesine yazılı şerhin ayni hak vermediği sadece ispat kolaylığı sağladığı hususları hep birlikte gözetildiğinde, sanıkların katılanın babasına ait olup katılanın fiilen kullandığı 252 numaralı taşınmaz üzerinde bulunan bağı kullandıkları sanık savunması, katılan ve tanık beyanları ile yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporlarıyla sabit olduğu anlaşıldığından sanıklar hakkında mahkumiyet hükmü kurulması yerine yazılı şekilde beraat kararları verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (1) numaralı bendinde açıklanan nedenlerle İslahiye 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.05.2016 tarihli kararında katılan tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Gerekçe bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan nedenlerle İslahiye 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.05.2016 tarihli kararına yönelik katılanın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,