Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/8043 K.2023/3137

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında Çifteler Cumhuriyet Başsavcılığının 10.03.2016 tarihli iddianamesi ile iftira suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 267 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi gereğince cezalandırılması için kamu davası açılmıştır. 2. Çifteler Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.04.2017 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan 5237 sayılı Kanun’un 267 nci maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 53 ve 51 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 04.10.2017 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii ve katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek sanığın iftira suçundan mahkumiyetine ilişkin bölüm tamamen çıkartılarak yerine; ''sanığın fiilinin kanunda suç olarak düzenlenmemesi sebebiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/2-a maddesi gereğince sanığın beraatine, kendisini vakaletnameli vekil ile temsil ettiren sanığa karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre maktu 1.980 TL vekalet ücretinin Hazine'den tahsili ile sanığa ödenmesine,

yargılama giderlerinin Hazine üzerinde bırakılmasına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle, düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; A. Sanığın suç kastı ile hareket ettiğine, B. Sanık ile katılan arasında husumet bulunduğuna, C. Mağdurun ikametinde yapılan aramada çalındığı iddia edilen malzemelerin bulunmadığına, D. Sanığın evinde ise sulama fiskiyelerinin ele geçtiğine, E. Atılı suçun sabit olduğuna, F. Şikayetin asılsız olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın kullanmadığı dükkanında bulunan 50 adet sulama fıskiyesi ile 10 adet eğri boyunun çalındığını,aralarında husumet bulunan katılan ... tarafından çalındığını düşündüğünü belirterek hırsızlık olayının olmamasına rağmen katılan hakkında soruşturma başlatılmasına sebep olduğu ve iftira suçunu işlediği gerekçesiyle mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanığın şikayetinin somut olaylara dayanması ve şikayetinde geçen olayların faillerinin tespit edilememesi karşısında, başvurusunun Anayasa'nın 74. maddesinde düzenlenen dilekçe hakkının kullanılması kapsamında kaldığı ve fiilinin kanunda düzenlenen suç tanımına uymadığı gerekçesiyle sanığın iftira suçundan mahkumiyetine ilişkin bölüm tamamen çıkartılarak yerine ''...sanığın atılı suçtan beraatine, ...düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine'' karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Müşteki ...'in 23.05.2016 tarihli duruşmada katılma talebinde bulunmasına rağmen bu konuda karar verilmeden hüküm kurulmuş ise de; 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği katılma isteği karara bağlanmamış ve katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunanlar için kanun yolları açık olduğundan, aynı Kanun'un 237 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca müştekinin katılma talebinin ve temyiz başvurusunun kabulü gerekmektedir.

2. 05.08.2017 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 20.07.2017 tarihli ve 7035 sayılı Kanun'un 15 inci maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendindeki ''(1) Bölge adliye mahkemesi, dosyayı ve dosyayla birlikte sunulmuş olan delilleri inceledikten sonra;

a) İlk derece mahkemesinin kararında usule veya esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığını, delillerde veya işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığını, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğunu saptadığında istinaf başvurusunun esastan reddine, 303 üncü maddenin birinci fıkrasının (a), (c), (d), (e), (f), (g) ve (h) bentlerinde yer alan ihlallerin varlığı hâlinde hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine, ... karar verir.'' ve aynı Yasanın 303/1-a maddesindeki ''(1) Hükme esas olarak saptanan olaylara uygulanmasında hukuka aykırılıktan dolayı hüküm bozulmuş ise,

aşağıdaki hâllerde Yargıtay davanın esasına hükmedebileceği gibi hükümdeki hukuka aykırılığı da düzeltebilir: a) Olayın daha ziyade aydınlanması gerekmeden beraate veya davanın düşmesine ya da alt ve üst sınırı olmayan sabit bir cezaya hükmolunması gerekirse,'' şeklindeki düzenlemeler karşısında;

ilk derece mahkemesinden gelen dava dosyasının tekemmül ettiği, başkaca toplanması gereken delil bulunmadığı hallerde bölge adliye mahkemesince duruşma açılmaksızın 'Hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine' şeklinde sanığın beraatine, davanın düşmesine ya da alt ve üst sınırı olmayan sabit bir cezaya hükmolunmasına karar verilebileceğinden, tebliğnamede bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

3. Her ne kadar bölge adliye mahkemesince ''düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine...'' ve akabinde ''...sanığın beraatine'' şeklinde karar verilmesi hükmü kendi içinde bir çelişki oluşturduğunu düşündürmekle birlikte; kurulan beraat hükmü isabetli bulunmakla bu husus sonuca etkili görülmediğinden bozma sebebi yapılmamıştır.

4. Sanığın aşamalardaki değişmeyen savunmalarındaki iddialarının maddi vakıalara dayandığı, tanıklar tarafından doğrulandığı ve eyleminin suç işlemediğini bildiği kimselere suç atma biçimde olmayıp, 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 74 üncü maddesinde düzenlenen şikayet ve dilekçe hakkı kapsamında kalması nedeniyle atılı suçun unsurlarının oluşmadığı anlaşılmakla hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

5. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 04.10.2017 tarihli kararında katılan vekilinin öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,