Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/8597 K.2023/1099

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında Sarıkamış Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 17.06.2015 tarihli iddianamesi ile hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi gereğince cezalandırılması için kamu davası açılmıştır. 2. Sarıkamış Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.05.2016 tarihli ve 2015/264 Esas, 2016/212 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; soruşturma aşamasında alınan bilirkişi raporu ile kovuşturma aşamasında alınan bilirkişi raporları arasında çelişki bulunmakla bu çelişki giderilmeksizin karar verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın, kendisine ait 109 ada 4 parsel sayılı taşınmazı, katılana ait tarlayı da katarak kullandığı iddiasına ilişkdir.

2. Soruşturma aşamasında yapılan keşif sonrası düzenlenen 08.06.2015 tarihli ... bilirkişi raporunda; sanığın ve katılanın yan yana taşınmazlarının olduğu sanığın kendisine ait 109 ada 4 parsel sayılı taşınmaza katılana ait bilirkişi raporunda B harfi ile gösterilen kısmını katarak kullandığı tespit edilmiştir.

3. 08.05.2015 tarihli ... bilirkişi raporuna ekli olan krokiden anlaşılacağı üzere 109 ada 4 parsel sayılı taşınmaza herhangi bir tecavüzün olmadığı, tecavüz alanı olarak gösterilen A alanının yol olduğu, B alanının ise 109 ada 6 parsel sayılı taşınmaz içerisinde kalmış olduğu, bu haliyle B harfi ile sanığın, katılanın arazisine tecavüz ettiği iddia edilen alanın Sırbasan Köy Tüzel kişiliğine ait 109 ada 6 parsel içerisinde kaldığı anlaşılmıştır.

4. Mahkemece yapılan keşif sonrası düzenlenen 12.04.2016 tarihli ... bilirkişisi raporu ile; sanığın kullanımında bulunan arazinin 3110,49 (metrekare) m2'lik kısmının 108 ada 1 nolu parsel içerisinde kaldığı ve bu taşınmazın Mikdat oğlu Bünyami ...'ye ait olduğu, 938,89 m2'lik kısmının yol olduğu, 2366,88 m2'lik kısmının 109 ada 6 nolu parsel içerisinde kaldığı ve bu taşınmazın Sırbasan Köy Tüzel Kişiliğine ait arazi olduğu belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Cumhuriyet savcısı, raporlar arasında çelişki olduğuna dair temyiz talebinde bulunmuş ise de iddianameye esas alınan 08.06.2015 tarihli ... bilirkişi raporunda; sanığın kendisine ait 109 ada 4 parsel sayılı taşınmaza katılana ait bilirkişi raporunda B harfi ile gösterilen kısmını katarak kullandığı iddia edilse de aynı rapora ekli olan krokiden anlaşılacağı üzere 109 ada 4 parsel sayılı taşınmaza katılarak herhangi bir tecavüzün olmadığı, sanığın kullandığı yerin 109 ada 6 nolu parsel içerisinde kaldığı ve bu taşınmazın da Sırbasan Köy Tüzel Kişiliğine ait arazi içerisinde kaldığı tespit edilmiştir.

2. 12.04.2016 tarihli bilirkişi raporu ile soruşturma aşamasındaki rapora ekli krokiye uygun olarak tespit yapılmış, katılana ait taşınmaza tecavüzün olmadığı anlaşılmıştır. Bu nedenlerle sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

3. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Cumhuriyet savcısının, yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

4. Sanığın tecavüz ettiği taşınmazın Sırbasan köy tüzel kişiliğine ait olduğunun tespit edilmiş olması karşısında; sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 154 üncü maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen hakkı olmayan yere tecavüz suçundan suç duyurusunda bulunulup mahallinde gereğinin takdir ve ifası mümkün görülmüştür.

V. KARAR