Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/8627 K.2023/8122

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığının 12.02.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır. 2. Diyarbakır 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.05.2016 tarihli kararı ile sanığın hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan 3.000,00 TL adli para cezası ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, atılı suçun unsurlarının oluşmadığına, aradaki ihtilfın hukuki nitelikte olduğuna, eksik araştırma ile usul ve yasaya aykırı karar verildiğine, lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın katılana ait 1700 Ada 1 sayılı parseldeki taşınmaza inşaat yaparak tecavüz ettiği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Adli para cezalarının yerine getirilmemesi halinde 6545 sayılı Kanunla değişik 5275 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca infaz aşamasında res'en uygulama yapılabileceğinden, hüküm fıkrasındaki “taksitlerden birinin süresinde ödenmemesi halinde kalan tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği,” hususuna ilişkin ihtarat sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır ve suçun temadi etmiş olması nedeniyle, suç tarihinin hukuki kesintinin gerçekleştiği iddianame tarihi olan 12.02.2016 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

1.Sanık hakkında kurulan hükümde, iddianame anlatımı, sanık savunması, katılan beyanları, 28.01.2016 tarihli fen bilirkişi raporu, tapu kayıtları ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın katılana ait 1700 Ada 1 sayılı parseldeki taşınmazın ev yaparak ve etrafını tel ile çevirmek sureti 774.75 metere karelik kısmına tecavüz ettiği ve tecavüzün yargılama aşamasında devam ettiği, Diyarbakır 2.Asliye Hukuk Mahkemesinin 15.12.2014 tarihli, 2014/1447-2015/740 sayılı Kararı ile davacı (müşteki) tarafından davalı (sanık) hakkında açılan meni müdahale ve kal davalarının kabulüne karar verildiği,

kararın 12.12.2020 tarihinde kesinleştiği anlaşıldığından sanığın atılı suçun unsurlarının oluşmadığına, aradaki ihtilafın hukuki nitelikte olduğuna ilişkin temyiz istemleri yerinde görülmemiş sanığın unsurları oluşan hakkı olmayan yere tecavüz suçundan mahkumiyetine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamaıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR