Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/9040 K.2023/7809

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çankırı Cumhuriyet Başsavcılığının 15.07.2015 tarihli iddianamesiyle sanıklar hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılmaları istemiyle kamu davaları açılmıştır. 2. Çankırı 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.04.2016 tarihli kararı ile sanıklar hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... vekilinin temyiz istemi; sanıkların atılı suçu işlediklerine dair dosyada somut deliller bulunmasına karşın sanık beyanlarına itibar edilerek verilen beraat kararlarının hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay sanıklar ... ve ...'nın birlikte 134 ada 30 nolu şahıs parselini, sanık ...'ün 134 ada 29 nolu şahıs parselini, ... ve ...'nın ise birlikte 134 ada 26 nolu şahıs parselini kullandıkları, sanıkların kendilerine ait şahıs parsellerinin kullanırken bu arazilere komşu olan 134 ada 85 nolu mera parselinden de toplamda 23832,12 m2 lik alanı sürüp ekerek tecavüzde bulundukları iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Sanıkların suça konu mera parselini işgal ettiklerine ilişkin her türlü şüpheden uzak somut kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği tüm dava dosyası kapsamından anlaşılmakla İlk Derece Mahkemesince verilen beraat kararlarında hukuka aykırılık görülmemiştir. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR