Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/9182 K.2021/15749

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I-Sanık ... ve sanık ... haklarında müşteki-sanık ...'e karşı kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlere yönelik sanıkların temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçların oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanıklar ... ve ...'in bir sebebe dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında müşteki-sanık ...'a karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığın eyleminin, cebir kullanmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu kabul edilmesine rağmen, önce 5237 sayılı TCK.nın 109/1., daha sonra 109/2. maddeleri tatbik olunmak suretiyle kademeli uygulama yapılması, ceza miktarı itibarıyla sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanığın haksız ceza verildiğine yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA,

III-Sanık ... hakkında müşteki-sanıklar ..., ..., ve ...'a karşı zincirleme şekilde silahla tehdit suçundan kurulan hükme yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanığın bir sebebe dayanmayan temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA,

IV-Sanık ... hakkında müşteki-sanık ...'a karşı kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanığın bir sebebe dayanmayan temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA,

V-Sanık ... hakkında müşteki-sanık ...'a karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kasten yaralama ve silahla tehdit suçlarından kurulan hükümlere yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesinde;

a)Ceza Genel Kurulu'nun 25.10.2018 gün ve 2016/7-127 Esas, 2018/482 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere; 5271 sayılı CMK'nın 225/1. maddesine göre, hükmün konusu iddianamede gösterilen fiil olduğu, "Yargılamayı yapan mahkemenin fiilin hukuki niteliğini takdirde iddia ve savunmalarla bağlı olmadığı, Kanunun açık ve kesin olan bu hükmü karşısında, mahkemece sanığın yargılama sonucunda sabit kabul edilen fiilinin hukuksal niteliğine göre hüküm kurulmakla yetinilmesi gerekirken, fiil nitelik yönünden bölünmek suretiyle, aynı fiilden dolayı iki ayrı mahkumiyet kararı verilmesi Ceza Muhakemesi Kanununa aykırılık oluşturacaktır."

Sanığın, kardeşi olan diğer sanık ... ile birlikte olay akşamı 22:30 sıralarında, önceden husumetli olduğu ...'ın önünü araç ile keserek, yanına gidip kollarından tutup zorla arabaya bindirmeye çalıştıkları, müştekinin direnmesi ve yanında bulunan arkadaşlarının araya girmesi neticesinde arabaya bindiremedikleri, akabinde sanığın araç içinde bulunan av tüfeğini alarak müştekinin karın boşluğuna dipçik kısmı ile vurup basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı,

o sırada müştekinin sanıklardan kurtulup koşarak kaçmaya başladığı ve sanığın arkasından tüfekle havaya iki el ateş etmesi şeklinde gerçekleşen eyleminin, kül halinde 5237 sayılı TCK'nın 109/2, 109/3-a,b. ve 35/2. maddelerinde yer alan silahla, birden fazla fazla kişi ile birlikte cebir, tehdit uygulamak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılmaya teşebbüs suçunu oluşturduğu,

kasten yaralama ve tehditin suçun unsurları olduğu ayrı bir suç olarak değerlendirilmeyeceği, 5237 sayılı Kanunun 44. maddesi uyarınca en ağır cezayı gerektiren 5237 sayılı TCK'nın 109/2, 109/3-a,b. ve 35/2. maddeleri gereğince hüküm kurulması gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde eylemin bölünerek ayrı ayrı hükümler kurulması,