Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/117 K.2022/5729

...

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 105/A maddesinin 6. bendinin son cümlesindeki hükümlünün "kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine" ibaresinin "açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine" şeklindeki değişikliğin, cezaevi idaresine yönelik düzenleyici nitelikte bir norm değişikliği olup, doğrudan suçun unsurlarına yönelik değildir.

5237 sayılı TCK'nın 292 ve 293. maddelerine göre cezalandırılması istenen ve suç olarak kabul edilen fiil, aynı maddenin 8. fıkrasında düzenlenmiş olup, suçun unsurlarını düzenleyen bu fıkradaki "kapalı" ibaresinin madde metninden çıkarılması ile, sanığın "ceza infaz kurumuna süresi içerisinde müracaat etmemesi" fiili suç olmaktan çıkarılmamış; aksine, gerek kapalı gerekse açık tüm "ceza infaz kurumlarına müracaat etmemek" fiili, suç olarak kabul edilerek, bu şekilde suç oluşturan fiillerin kapsamı genişletilmiştir.

Sonuç olarak, kapalı ceza infaz kurumuna iadesine karar verilen hükümlünün süresi içerisinde müracaat etmemesi suç olmaktan çıkarılmadığı gibi, herhangi bir ceza infaz kurumuna iadesine karar verilen sanığın yetkili kurumlara müracaat etmemesi de aynı şekilde 5237 sayılı TCK'nın 292. maddesi kapsamında düzenlenen suçu oluşturacağı değerlendirilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında, Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü; Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanığın, suçun yasal unsurlarının oluşmadığına dair temyiz itirazı yerinde görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİNE, 28.02.2019 tarihinde ./..

S/2