Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/1856 K.2023/10653

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Mersin Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 15.08.2013 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2.Mersin 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.11.2013 tarihli kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi ve 43 üncü maddesi gereğince yargılama yapılmak üzere görevsizlik kararı verildiği ve dosyanın Asliye Ceza Mahkemesine gönderildiği anlaşılmıştır.

3.Mersin 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.12.2014 tarihli kararı ile sanık hakkında nitelikli hırsızlık suçundan 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

4.Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 09.10.2019 tarihli bozma ilamı ile hükmün ''işin esasına girildikten sonra duruşmada suçun hukuki niteliğinin değiştiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilerek dosya alt dereceli mahkemeye gönderilemez.'' hükmüne aykırı biçimde verilen görevsizlik kararı üzerine yargılama devamla hüküm kurulması gerekçesiyle sair yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine Mersin 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.03.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan 3 yıl 9 ay hapis ve 120,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; bozma ilamı sonrasında asliye ceza mahkemesi tarafından savunmasının alınmadığına, suç tarihinde Türk Ceza Kanunu'nun 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (l) bendinin yürürlükte olmadığına, yürürlükte olan lehe kanun maddesinin uygulanması gerektiğine, uzlaşmaya tabi Türk Ceza Kanunu'nun 157 nci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen suçun daha lehe olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; sanığın katılanın kart bilgilerini kullanarak katılana ait hesaplardan ... ve ... isimli kişilere ait hesaplara eft yoluyla para gönderdiği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Tüm dava dosyası içeriği, katılanın aşamalardaki istikrarlı anlatımları, banka yazı cevapları, sanığın ikrarı, 20.12.2011 tarihli teşhis tutanağı birlikte değerlendirildiğinde; sanığın kendisini banka görevlisi olarak tanıtıp katılana ait kart bilgilerini öğrenmesinden sonra katılana ait Teb Bankası A.Ş nezdinde bulunan 6500...1929 nolu hesaptan internet üzerinden 23.11.2010 tarihinde ... adına kayıtlı Yapı Kredi Bankası hesabına saat 13:08 de 5.300,00 TL, saat: 13.14'de ise 300,00 TL EFT yolu ile gönderildiği yine,

24.11.2010 tarihinde ise katılana ait TEB Bankasına ait 5100.***.8768 nolu hesaptan ...'na ait Yapı Kredi Bankası hesabına 2.200,00 TL EFT işlemi yaptığı, sanığın hukuken tek fiil oluşturan eylemlerinin başkasına ait banka kartını kötüye kullanma ve bilişim sistemlerinin kullanılması suretiyle hırsızlık suçlarını oluşturduğu,

5237 sayılı Kanunun 44 üncü maddesinde düzenlenen fikri içtima kuralı uyarınca en ağır cezayı gerektiren 5237 sayılı Kanunun 142 nci maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendinde ve 43 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen bilişim sistemlerinin kullanılması suretiyle hırsızlık suçundan kastının yoğunluğu ile meydana gelen tehlike ve zararın ağırlığı gözetilerek sanık hakkında temel hapis cezasının alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Mersin 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 11.03.2021 tarih 2020/202 Esas, 2021/101 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı Kanunun 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 1412 sayılı Kanunun 326 ncı maddesinin son fıkrası gereğince sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına,