Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/2238 K.2024/6648

Soma 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.02.2020 tarihli ve 2020/2 Esas, 2020/134 Karar sayılı kararı ile hükümlünün hayvanın tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakılması suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 177 nci maddesinin birinci fıkrası ile aynı Kanun’un 62 nci maddesi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 500,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilip, karar niteliği itibarıyla kesin nitelikte olduğundan karar tarihi olan 06.02.2020 tarihinde kesinleşmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.05.2022 tarihli ve KYB-2022/62263 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.05.2022 tarihli ve KYB-2022/62263 sayılı kanun yararına bozma isteminin; “1-Sanığın ...'a ait olan keçileri zaptedememesi nedeni ile mağdur ...'ın idaresindeki 45 YF 844 plaka sayılı aracın önüne keçilerin atlayıp araca çarptığı ve keçinin öldüğü; sanığın keçiyi zaptedemediğini beyan etmesi ve olayın oluş şekli gözetildiğinde kastı ya da ihmali bulunmadığından atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde, Kabule göre de;

2-5237 sayılı Kanun'un ön ödemeyi düzenleyen 75. maddesinin, 02/12/2016 tarihli ve 29906 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun (6763 sayılı Kanun) 12. maddesi ile değiştirilerek uzlaşma kapsamındaki suçlar hariç olmak üzere, yalnız adlî para cezasını gerektiren veya kanun maddesinde öngörülen hapis cezasının yukarı sınırı altı ayı aşmayan suçların önödeme kapsamına alınması karşısında, sanığın üzerine atılı suçun cezasının uygulanan kanun maddesine göre altı aya kadar hapis veya adlî para cezası olması nazara alındığında,

bu suçun 5237 sayılı Kanun'un 75. maddesi kapsamına girip ön ödemeye tabi bulunduğu cihetle, mahkemece sanığa usulüne uygun şekilde ön ödeme ihtarı yapılıp, sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi..”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi;

“...Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklindedir.

2. Kanun yararına bozma isteminin incelenmesinde; oluş, tüm dosya kapsamı, mağdurun ve hükümlünün aşamalardaki beyanları ile Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 01.12.2021 tarihli tevdii ilamı birlikte değerlendirilmiştir.

Bu cihetle; hükümlü ...'ın aşamalardaki beyanlarına göre gözetimindeki keçileri zaptedememesi nedeni ile mağdur ...'ın idaresindeki aracın önüne keçilerin atlayıp araca çarptığı, araçta maddi hasarın meydana gelip keçinin öldüğü somut olayda; hükümlünün kastı ya da ihmali bulunmadığından atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

3. Kabule göre de.

02.12.2016 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 12 nci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 75 inci maddesi değiştirilerek uzlaştırma kapsamındaki suçlar hariç olmak üzere, yalnız adli para cezasını gerektiren veya kanun maddesinde öngörülen hapis cezasının yukarı sınırı altı ayı aşmayan suçlar ön ödeme kapsamına alınmış olmakla, 5237 sayılı Kanun'un 177 nci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen suç için öngörülen ceza altı aya kadar hapis ve yüz güne kadar adli para cezası olmakla,

bu suçun 5237 sayılı Kanun'un 75 inci maddesi kapsamına girip ön ödemeye tabi bulunduğu cihetle mahkemece hükümlüye karar tarihinden önce yürürlüğe giren 24.11.2016 tarihli 6763 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 75 inci maddesi uyarınca ön ödeme ihtarı yapılıp sonucuna göre karar verilmesinde zorunluluk bulunması gerektiğinin gözetilmemesi,

Nedenleriyle kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılıklar Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Soma 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.02.2020 tarihli ve 2020/2 Esas, 2020/134 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeni hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektirdiğinden ve yüklenen suçta hükümlünün kastı ya da ihmali bulunmadığından; 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca hükmolunan CEZANIN KALDIRILMASINA, (1) nolu bozma nedenine göre (2) nolu istem yönünden karar verilmesine yer olmadığına,