Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/2241 K.2022/13095

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın yokluğunda kurulan hüküm bilinen son adresine 7201 sayılı Yasanın 21/2. maddesi uyarınca tebliğ edilerek karar kesinleştirilmiş ise de, sanığın tebliğ tarihlerinde Marmara Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunması sebebiyle yapılan tebligatın usulsüz olduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz süresinin öğrenme tarihinden başlayacağı veçhile, sanık müdafinin yapmış olduğu eski hale getirme ve temyiz taleplerinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Mahkemece sanık ...'ın, hakkında kurulan hüküm daha önce kesinleşen sanık ...'la birlikte, iştirak iradesi içerisinde mağdura yönelik cebir ve tehditle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği kabul edilmesine rağmen, hüküm kısmında temel cezanın belirlenmesi sırasında, uygulama maddesinin sehven TCK'nın 109/2. maddesi yerine 109/1. olarak gösterilmesi, yerinde düzeltilebilir maddi hata olarak değerlendirilmiş ve mağdur ...'in sadece sanık ...'a borcu olduğunun anlaşılması karşısında, sanık ... hakkında şartları oluşmadığı halde haksız tahrik hükümlerinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.