Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/2991 K.2023/4155

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Manisa Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 13.07.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmıştır.

2. Manisa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.03.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Manisa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.03.2016 tarihli kararının, sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (8). Ceza Dairesinin 18.05.2021 tarihli kararı ile; ''....basit yargılama usulü yönünden mahkemesince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu....'' nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma sonrası Manisa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.12.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesi takdiren uygulanmayarak, sanığın 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; verilen cezanın yüksek olduğuna, tekerrür hükmü açısından yeniden incelenmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; Manisa Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan sanığın, izinden dönmesi gereken tarihte dönmeyerek hükümlü veya tutuklunun kaçması suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Manisa Açık Ceza İnfaz Kurumu'nda hükümlü olarak bulunan sanığın 11.06.2015 tarihinde özel izne ayrıldığı ancak teslim olması gereken süreden 48 saat geçmesine rağmen teslim olmayarak firar ettiği, ceza infaz kurumu görevlilerince tutulan tutanak, firar fişi, sanığın ikrarı, Yargıtay bozma ilamı ve tüm dava dosyasındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde sanığın mahkûmiyetine dair kararda bir isabetsizlik bulunmadığı, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı,

eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın, verilen cezanın yüksek olduğuna, tekerrür hükmü açısından yeniden incelenmesi gerektiğine yönelik temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Manisa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.12.2021 tarihli kararında, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, sanık hakkında temel ceza belirlenirken uygulama maddesinin "5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un (5275 sayılı Kanun) 97 nci maddesinin birinci fıkrası delaletiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 292 nci maddesinin birinci fıkrası" olarak gösterilmesi gerekirken sadece "5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 292 nci maddesinin birinci fıkrası" olarak belirtilmesi suretiyle, 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin ikinci fıkrasına muhalefet edilmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklanan nedenle Manisa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.12.2021 tarihli ve 2021/482 Esas, 2021/711 Karar sayılı hükmüne yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında 1. bentteki "eylemine uygun düşen" ibaresinden sonra gelmek üzere "5275 sayılı Kanun'un 97 nci maddesinin birinci fıkrası delaletiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 292 nci maddesinin birinci fıkrası” yazılmak sureti ile hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,