Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/3242 K.2023/4629

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Mersin Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 10.09.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmıştır.

2. Mersin 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.10.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Mersin 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.10.2015 tarihli kararının, sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (8). Ceza Dairesinin 07.04.2021 tarihli kararı ile; "...basit yargılama usulü yönünden mahkemesince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu...'' nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma sonrası Mersin 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.11.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 251 inci maddesi takdiren uygulanmayarak, sanığın 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; hakkında basit yargılama usulünün uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; Mersin Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan sanığın, izinden dönmesi gereken tarihte dönmeyerek hükümlü veya tutuklunun kaçması suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Mersin Açık Ceza İnfaz Kurumu'nda hükümlü olarak bulunan sanığın 05.09.2015 günü özel izinden dönmesi gerekirken dönmediği teslim olması gereken süreden 48 saat geçmesine rağmen teslim olmayarak firar ettiği, ceza infaz kurumu görevlilerince tutulan tutanak, Mersin Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü yazısı, sanığın ikrarı, Yargıtay bozma ilamı ve tüm dava dosyasındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde sanığın mahkûmiyetine dair kararda bir isabetsizlik bulunmadığı, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı,

aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın, hakkında basit yargılama usulünün uygulanması gerektiğine yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazı reddedilmiştir.

2. Ceza Genel Kurulunun 03.04.2018 tarihli ve 2017/853 Esas, 2018/135 Karar sayılı ve 09.02.2016 tarih ve 2014/71 Esas, 2016/42 Karar sayılı ilamları gözetildiğinde; bozmadan önce verilen ve yalnızca sanık tarafından temyiz edilen Mersin 14. Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 15.10.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında, Erdemli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/142 Esas ve 02.07.2015 kesinleşme tarihli kararı ile hükmedilen 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 58 inci maddesi uyarınca tekerrüre esas alındığı,

aleyhe temyiz olmaması nedeniyle bu durumun 1412 sayılı Ceza Muhakemeleleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sanık lehine kazanılmış hak oluşturduğu, bozmadan sonra yapılan yargılamada ise, Mersin 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2005/77 Esas, 2005/97 Karar sayılı kararı ile hükmedilen 8 yıl 4 ay hapis cezasına ilişkin ilamın tekerrüre esas alınarak sanığın aleyhine karar verildiği anlaşılmakla, bu durum hukuka aykırı bulunmuş, ancak 1412 sayılı Kanun’un 322 nci maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

3. Mersin 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.11.2021 tarihli kararında sanık hakkında temel ceza belirlenirken uygulama maddesinin "5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un (5275 sayılı Kanun) 97 nci maddesinin birinci fıkrası delaletiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 292 nci maddesinin birinci fıkrası" olarak gösterilmesi gerekirken sadece "5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 292 nci maddesinin birinci fıkrası" olarak belirtilmesi suretiyle, 5271 sayılı Kanun' un 232 nci maddesinin ikinci fıkrasına muhalefet edilmesi hukuka aykırı bulunmuş, ancak 1412 sayılı Kanun’un 322 nci maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (2-3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle Mersin 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.11.2021 tarihli ve 2021/355 Esas, 2021/589 Karar sayılı hükmüne yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında birinci bentteki "hüküm tesisi ile" ibaresinden sonra gelmek üzere "5275 sayılı Kanun'un 97 nci maddesinin birinci fıkrası delaletiyle” yazılmak suretiyle ve hükmün tekerrüre ilişkin altıncı fıkrası çıkartılarak yerine,

"Erdemli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.05.2015 tarih ve 2015/142 Esas ve 2015/279 Karar sayılı ilamı ile sanığın 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası cinsinden mahkûmiyeti tekerrüre esas alınarak, neticeten verilen iş bu hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine," ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,