Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/3668 K.2024/7618

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından sanıklar hakkında verilen kararların; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Burhaniye Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.06.2016 tarihli iddianamesiyle sanık ... hakkında, 12.02.2019 tarihli iddianamesiyle sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama suçlarından cezalandırılmaları istemiyle dava açılmıştır. 2. Burhaniye 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.02.2020 tarihli ve 2016/708 Esas, 2020/261 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama suçlarından beraat kararları verilmiştir.

3. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 13.04.2022 tarihli ve 2020/1799 Esas, 2022/643 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılan vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek, duruşmalı olarak yapılan inceleme neticesinde, hükümlerin kaldırılmasına ve sanıkların kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 3 yıl 4 ay hapis cezası ve kasten yaralama suçundan 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ... müdafiinin temyiz isteği, Mağdurun teşhisi dışında delil bulunmadığına, şüpheden sanığın yararlanacağına ve somut bir nedene dayanmayan diğer temyiz itirazlarına, ilişkindir. 2. Sanık ... müdafiinin temyiz isteği, Delillerin hatalı değerlendirildiğine, şüpheden uzak somut delil bulunmaksızın, varsayım üzerine karar verildiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre; Dava konusu olay; mağdur ...'ın komşusu olan sanık ... ile onun arkadaşı sanık ...'in olay günü arkadaşları ile buluşma yerine doğru gitmekte olan mağdurun yanına minibüsle gelerek onu zorla araca bindirdikleri, ıssız bir alana götürerek burada tekme ve tokat atmak suretiyle dövüp, tehdit ettikleri, ardından aldıkları noktaya bıraktıkları iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonunda, sanıkların üzerlerine atılı suçu işledikleri yönünde yeterli delil bulunmadığından bahisle haklarında beraat kararları verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından sanıklar hakkında kurulan hükümlere yönelik katılan vekilinin yapmış olduğu istinaf talebi kabul edilerek hükümlerin kaldırılmasına, duruşmalı olarak yapılan inceleme neticesinde, sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama suçlarından mahkumiyet kararları verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Mağdurun aşamalardaki istikrarlı beyanları, tanık M.B.'nin ifadesi, teşhis tutanakları, adli muayene raporu, HTS kayıtları, kamera inceleme tutanağı ve tüm dava dosyası kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği,

Bölge Adliye Mahkemesinin sanıkların atılı suçları işlediklerine dair kararında isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Ancak; sanıkların fikir ve ... birliği içerisinde hareket ederek mağduru zorla araca bindirdikten sonra götürdükleri ıssız alanda darp etmeleri nedeniyle haklarında ayrıca kasten yaralama suçundan mahkumiyet hükümleri kurulmuş ise de somut olaydaki basit tıbbi müdahaleyle giderilebilir nitelikteki kasten yaralama eyleminin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurunu oluşturup sanıkların eylemlerinin kül halinde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan cebir ve tehdit uygulamak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu,

ayrı bir suç olarak değerlendirilemeyeceği, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, eylemin bölünerek iki ayrı suçtan hüküm kurulması 5271 sayılı Kanun'un 225 inci maddesinin birinci fıkrasına aykırı bulunmuştur.

Kabule göre ise; sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan hüküm kurulduğu esnada, eylemin birden fazla kişi ile birlikte işlenmesi nedeniyle ... cezada arttırım yapıldığı sırada, uygulama maddesinin 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (b) bendi yerine, 109 uncu maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi olarak hatalı gösterilmesi, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırı bulunmuştur.

V. KARAR