Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/3810 K.2023/3896

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Reşadiye Cumhuriyet Başşsavcılığı'nın, 23.10.2018 tarihli iddianamesiyle, sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan cezalandırılması için kamu davası açılmıştır.

2. Reşadiye Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.12.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan hapisten çevrili 3.000,00 TL ve doğrudan verilen 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 04.06.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek sanığın hakkı olmayan yere tecavüz suçundan mahkumiyetine ilişkin bölüm tamamen çıkartılarak yerine; ''...Her ne kadar sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış ise de, sanığa yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK'nın 223/2-a maddesi gereğince sanığın atılı suçtan BERAATİNE...'' ibarelerinin eklenmesi suretiyle, düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; dosyada mevcut keşif tutanağı, keşfe istinaden tanzim edilen bilirkişi raporlarına göre sanığın, meraya ev yaptığının anlaşılması karşısında, mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; sanığın, Reşadiye İlçesi ... Köyü yayla vasıflı 102 ada, 144 ve 145 parsel sayılı meraya ev ve bahçe yapmak suretiyle tecavüz ettiği iddiasına ilişkindir. Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın, Reşadiye ... Köyü'ne ait, kadimden beri köylünün ortak kullanımına ayrılmış olan yaylaya, işgal ve faydalanma maksadıyla yapılmış yayla mimarisine uygun olmayan evi kullanmaya devam etmek suretiyle tasarrufta bulunduğu anlaşılarak sanığın hakkı olmayan yere tecavüz suçunu işlediği gerekçesiyle mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanık tarafından yapılan evin inşaat bilirkişisi raporuna göre, ahşap karkas yapı tarzında beton ve tuğla kullanılmadan sac ve ahşap yapı malzemeleri kullanılarak inşa edildiği, yapıda kullanılan yapı malzemelerinden sac dışındaki yapı malzemelerinin, yöresel yaylak mimarisine uygun yapılarda kullanılan yapı malzemelerinden olduğu, kadimden beri geçici barınma amacıyla inşa edilen civardaki diğer geçici barınma amacıyla yapılmış yayla evleriyle kısmen benzerlik gösterdiği ve basit yapı olarak saptandığından hakkı olmayan yere tecavüz suçunun oluşmadığı gerekçesiyle sanığın hakkı olmayan yere tecavüz suçundan mahkumiyetine ilişkin bölüm tamamen çıkartılarak yerine ''...sanığın atılı suçtan beraatine, düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine...'' karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Oluşa, dosya kapsamına, mahkemece yapılan keşfe, keşifte dinlenen mahalli bilirkişi beyanlarına göre sanığın, köylünün ortak kullanımında bulunan meraya doğal toprak yapısını bozarak sabit ev yapmak suretiyle tecavüz ettiğinin ilk derece mahkemesince yapılan keşif sonucu alınan inşaat ve fen bilirkişi raporlarıyla anlaşılması karşısında, üzerine atılı suçtan mahkumiyeti yerine, yazılı şekilde beraatine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Anayasa Mahkemesi'nin, 02.08.2022 gün ve 31911 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 21.04.2022 gün ve 2020/87 Esas, 2022/44 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'a 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun'un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddenin (d) bendinde yer alan "... kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış..." ibaresinin "... seri muhakeme usulü..." yönünden Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş olması ve yargılama konusu suçun seri muhakeme usulüne tabi olması karşısında, sanık hakkında aynı Kanun'un 250 nci maddesinde düzenlenen seri muhakeme usulünün uygulanabilmesi için yerel mahkemece dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığı'na tevdi edilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

V. KARAR