Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/4617 K.2024/432

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin, temyiz edilebilir oldukları, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Aliağa Cumhuriyet Başsavcılığının 12.09.2013 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılmaları için kamu davası açılmıştır.

2. Aliağa 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 09.06.2014 tarihli kararı ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyet kararları verildiği, Aliağa 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 09.06.2014 tarihli kararının sanık ... müdafi ve sanık ... tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (8).

Ceza Dairesinin 02.06.2021 tarihli kararı ile "...1-Sanık ...’ın azmettirmesiyle sanık ...’ın, katılanların da içerisinde bulunduğu iş yerinin çıkış kapısını kilitlediği bu suretle katılanları iş yeri içerisinde bir müddet zorla alıkoyduğu anlaşılmakla, sanıkların Türk Ceza Kanunu'nun 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince cezalandırılmaları gerektiği gözetilmeksizin TCK’nın 109/1. maddesi gereğince cezalandırılmalarına karar verilmesi,

2-Sanıklar hakkında mağdur sayısınca mahkumiyet hükümleri kurulması gerektiği gözetilmeksizin, zincirleme suç hükümleri gereğince temel cezalarından arttırım yapılarak haklarında eksik cezalar tayin edilmesi ..." nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma sonrası Aliağa 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 25.01.2022 tarihli kararı ile sanıkların, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyetlerine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ...' in temyiz istemi, suç kastının olmadığına ve tüm dosya kapsamına göre suçun unsurlarının oluşmadığına yöneliktir. 2. Sanık ... müdafinin temyiz istemi, aleyhe bozma yasağının ihlal edildiğine ve zincirleme suç hükümleri gereğince uygulama yapılması gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, katılanların Aliağa Vergi Dairesi Müdürlüğü personeli oldukları, olay tarihinde vergi dairesi mükellefi sanık ...'a ait iş yerine tebligat yapmak üzere gittikleri, kapıyı kendilerine sanık ...'in açtığı, sanık ...'in durumu halihazırda iş yerinde olmayan sanık ...'e telefonla bildirdiği, bu durumdan rahatsız olan sanık ...'in Mehmet'ten kendisi gelene kadar kapıyı kilitlemesini söylediği, bunun üzerine sanık ...'in kapıyı kilitlediği, kolluk ekipleri gelene kadar katılanların iş yerinde mahsur kaldıkları, bu suretle sanıkların iştirak halinde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işledikleri iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1.Dairemizin 02.06.2021 tarihli bozma ilamı ile mahkemece verilen hükmün sanık ... aleyhine bozulması karşısında, 1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usulü Kanunu' nun (1412 sayılı Kanun) 326 ıncı maddesinin ikinci fıkrasında "...ancak sanık hakkında verilecek ceza, bozmaya konu olan cezadan daha ağır ise herhalde dinlenilmesi gerekir." şeklindeki düzenleme gereğince, sanık ...'e aleyhe bozma ilamına karşı diyecekleri sorulmadan yargılamaya devamla karar verilmesi suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanmasında hukuka uygunluk görülmemiştir.

2. Sanıkların kişiyi hürriyetinden yoksun kılma eylemini, cebir, tehdit ve hileye başvurmaksızın tek bir fiille, kamu görevi icra eden birden fazla mağdura karşı gerçekleştirdikleri gözetilerek, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu' nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca temel cezaların tayin edilmesi ve 5237 sayılı Kanun' un 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması suretiyle mahkumiyet hükümleri kurulması gerektiği gözetilmeden her iki sanık hakkında yazılı şekilde 5237 sayılı Kanun' un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temel cezalar tayin edilerek mağdur sayısınca hüküm kurulmasında hukuka uygunluk görülmemiştir.

3. Bozma sonrası sanıklar hakkında hükümler kurulurken 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca kazanılmış hak nedeniyle sanıkların cezasının 2 yıl 1 ay hapis cezası üzerinden infaz olunacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, sanıkların sonuç ceza olarak 2 yıl 1 ay hapis cezasıyla cezalandırılmalarına karar verilmesinde hukuka uygunluk görülmemiştir.

V. KARAR