Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/4665 K.2023/4892

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ortaca Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 23.03.2016 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2. Ortaca 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 30.05.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında tutuklu ve hükümlünün kaçması suçundan 2 ay 27 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Ortaca 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 30.05.2016 tarihli kararının sanık ve müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesi'nin 13.04.2021 tarih ve 2021/1055 Esas, 2021/9642 Karar sayılı kararı ile " "...basit yargılama usulünün uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilme yapılmasında zorunluluk bulunduğu ve temel hapis cezasının alt sınırının 6 ay olduğunun gözetilmemesi...'' gerekçeleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Ortaca 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 09.06.2021 tarih ve 2021/312 Esas, 2021/448 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında basit yargılama usulü uygulanarak mahkumiyet hükmü kurulduğu ancak sanığın bu karara itiraz etmesi üzerine sanık hakkında Ortaca 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 02.02.2022 tarihli kararı ile tutuklu ve hükümlünün kaçması suçundan, 2 ay 5 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz talebi;kararın kanuna ve hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay,sanığın hükümlü olarak bulunduğu Dalaman Açık Ceza İnfaz Kurumu'ndan Seydikemer-Eşen Açık Ceza İnfaz Kurumu'na sevkedildiği,yol izni de dahil olmak üzere sanığın teslim olması gereken süreden 48 saat geçmesine rağmen teslim olmayarak firar ettiğine ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Sanık müdafiinin temyiz talebi yönünden

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30.06.2009 tarih ve 5-81/196 ile 05.10.2010 tarih ve 2010/169-1888 sayılı kararlarında da açıklandığı üzere; 5271 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 231 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 232 nci maddesinin altıncı fıkrasında ,hüküm ve kararlarda, başvurulacak yasa yolu, başvurunun yapılacağı mercii, yöntemi ve başvuru süresinin hiçbir duraksamaya yer vermeksizin açıkça belirtileceği hükümlerine yer verilmiş olup, hükümde yasa yolu gösterilirken temyiz olarak belirtilmesi gerekirken sanık ve sanık müdafiinin yüzüne karşı verilen kararda kanun yolunun istinaf olarak belirtilmesi suretiyle yasa yolunda yanıltıldığı anlaşıldığından, temyizinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre;sanığın cezasını infaz ettiği ve hükümlü olarak bulunduğu Dalaman Açık Ceza İnfaz Kurumu'ndan Seydikemer-Eşen Açık Ceza İnfaz Kurumu'na 18.03.2016 günü saat 11:50'de nakledildiği,teslim olması için gereken 18.03.2016 günü saat 19:50'de ve bu süreden itibaren 48 saatlik süre geçmesine rağmen Seydikemer-Eşen Açık Ceza İnfaz Kurumu'na teslim olmadığı ve sanığın atılı hükümlü ve tutuklunun kaçması suçunu işlediği;

22.08.2014 tarihli tutanak,firar fişi ve sanığın ikrar içeren savunması birlikte değerlendirildiğinde sabit olduğu anlaşılmıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazı reddedilmiş ve hükmün onanmasına karar verilmiştir.

V. KARAR