Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/4692 K.2023/4630

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Niğde Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 04.02.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmıştır.

2. Niğde 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.05.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Niğde 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.05.2016 tarihli kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (8). Ceza Dairesinin 12.04.2021 tarihli kararı ile; "..basit yargılama usulü yönünden mahkemesince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu...'' nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma sonrası Niğde 2. Asliye Ceza Mahkemesininnin, 01.07.2021 tarihli kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesi uyarınca değerlendirme yapılarak basit yargılama usulünün uygulanması ile sanık hakkında 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş ve sanık bu karara karşı itiraz yoluna başvurmuştur.

5.İtiraz üzerine yapılan yargılama neticesinde Niğde 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.03.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; somut bir nedene dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; Niğde Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan sanığın, yapılan sayımda kurumda bulunmadığının belirlenmesi nedeniyle hükümlü veya tutuklunun kaçması suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında bozmadan önce verilen hükümde tekerrür hükümlerinin uygulandığı ancak hangi hükmün tekerrüre esas olduğu ile ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanması yönünde herhangi bir karar verilmediği nazara alındığında, bozmadan sonra verilen hükümde sadece ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmaması yönünden sanığın kazanılmış hakkının bulunmasına karşın sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1.Dosya kapsamı, sanığın bulunduğu açık ceza infaz kurumunda yapılan sayımda bulunmadığına dair tutanak, sanığın ikrarı, ceza infaz kurumu müdürlüğü yazısı, Yargıtay bozma ilamı ve tüm dava dosyasındaki deliller birlikte değerlendirilerek; sanığın mahkumiyetine dair kararda bir isabetsizlik bulunmadığı, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın, somut bir nedene dayanmayan temyiz itirazı reddedilmiştir.

2.Niğde 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.03.2022 tarihli kararında, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen sanık hakkında temel ceza belirlenirken uygulama maddesinin "5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 292 inci maddesinin birinci fıkrası" olarak belirtilmesi gerekirken uygulama yeri bulunmadığı halde uygulama maddesinin "5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un (5275 sayılı Kanun) 97 nci maddesinin birinci fıkrası delaletiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu' nun 292 nci maddesinin birinci fıkrası" olarak gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun' un 232 nci maddesinin ikinci fıkrasına muhalefet edilmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklanan nedenle Niğde 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.03.2022 tarihli ve 2021/340 Esas, 2022/198 Karar sayılı hükmüne yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA,