Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/4728 K.2023/570

Ordu 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin, 08.06.2022 tarih ve 2008/177 Esas, 2009/155 Karar sayılı ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ordu 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin, 08.10.2009 tarih ve 2008/177 Esas, 2009/155 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında izinsiz olarak ateşli silah ve mermileri ülkeye sokma imal etme nakletme satma suçundan, 6136 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 12 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62 nci maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü maddesi uyarınca 6 yıl 8 ay hapis ve 16.660,00TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Ordu Ağır Ceza Mahkemesi'nin 08.10.2009 tarihli kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 8. Ceza Dairesi'nin 06.11.2012 tarih ve 2010/12591 Esas, 2012/32859 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmü düzeltilerek onanarak kesinleşmiştir. Sanığın, mahkum olduğu cezasının infazı 18.07.2020 tarihinde tamamlanmıştır. Sanık tarafından 10.05.2022 tarihli

dilekçeyle memnu haklarının iadesi talep edilmiştir. 3. Ordu 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin, 08.06.2022 tarihli ek kararıyla, mahkum olunan cezanın infazının tamamlandığı tarihten itibaren 3 yıl geçmediği gerekçesiyle talebin reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanığın mağduriyetine yol açtığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. 5352 sayılı Adli Sicil Kanunu'nun 13 üncü maddesinin (A) bendinin birinci fıkrasının;

"(1) 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu dışındaki kanunların belli bir suçtan dolayı veya belli bir cezaya mahkûmiyete bağladığı hak yoksunluklarının giderilebilmesi için, yasaklanmış hakların geri verilmesi yoluna gidilebilir. Bunun için; Türk Ceza Kanununun 53 üncü maddesinin beşinci ve altıncı fıkraları saklı kalmak kaydıyla,

a) Mahkûm olunan cezanın infazının tamamlandığı tarihten itibaren üç yıllık bir sürenin geçmiş olması,

b) Kişinin bu süre zarfında ... bir suç işlememiş olması ve hayatını iyi halli olarak sürdürdüğü hususunda mahkemede bir kanaat oluşması, gerekir..."

Şeklinde düzenlendiği anlaşılmıştır.

2. 5352 sayılı Adli Sicil Kanunu'na eklenen 13 üncü maddesinin (A) bendinde, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun dışındaki kanunların belli bir suçtan dolayı veya belli bir cezaya mahkumiyete bağladığı hak yoksunluklarının giderilebilmesi için, yasaklanmış hakların geri verilmesi yoluna gidilebileceği, bunun için, aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin beşinci ve altıncı fıkraları saklı kalmak kaydıyla, mahkûm olunan cezanın infazının tamamlandığı tarihten itibaren üç yıllık bir sürenin geçmiş olması,

verilmesi için cezanın infaz edilmiş olması ve kişinin infazın tamamlanmasından itibaren üç yıllık süre içerisinde ... bir suç işlememesi ve hayatını iyi halli olarak sürdürdüğü hususunda mahkemede bir kanaatin oluşması gerekecektir.

Sanık hakkında hükmolunan 6 yıl 8 ay hapis cezasının 18.07.2020 tarihinde infaz edildiği ancak 3 yıllık süre geçmeden sanık tarafından 10.05.2022 tarihinde talepte bulunulduğu anlaşılmakla, 08.06.2022 tarihli ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığından sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

V. KARAR