Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/5718 K.2023/2075

Sanık hakkında bozma üzerine mağdura karşı hakaret suçundan neticeten hükmolunan 1.160 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararlarının tür ve miktarları itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmıştır.

Sanık hakkında bozma üzerine kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Emirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının 06.08.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu

maddesinin ikinci fıkrası ve hakaret suçundan 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması talebi ile dava açılmıştır.

2. Emirdağ Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.12.2014 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi, 51 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın ertelenmesine ve hak yoksunluklarına; hakaret suçundan ek savunma hakkı verilerek, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 3.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Emirdağ Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.12.2014 tarihli kararının sanık müdafii ve Cumhuriyet savcısının temyizleri üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 19.04.2022 tarihli ve 2019/7737 Esas, 2022/6244 Karar sayılı kararı ile Cumhuriyet savcısının temyizi reddedilerek, sanık hakkında her iki suç yönünden ''... a-... sanık lehine 5237 sayılı TCK.nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasını gerektiğinin gözetilmemesi, b- Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, TCK.nın 53/3. maddesi uyarınca TCK.nın 53/1-c fıkrasının uygulanmasına karar verilemeyeceğnin gözetilmemesi ve ...

Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK.nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, ...'' nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Yargıtay bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada; Emirdağ Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.06.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesi, 62 nci maddesi, 51 inci maddesi, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli iptal kararı gözetilerek 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (b), (d), (c) bentleri uyarınca 1 yıl 4 ay 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın ertelenmesine ve hak yoksunluklarına; hakaret suçundan ise, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 129 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 1.160,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurlarının oluşmadığına, mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, haksız tahrik indiriminin az olduğuna ilişkin olup, hakaret suçu için bir sebebe dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay; hayvan otlatma meselesinden tartışan sanığın, katılana sinkaflı sözlerle hakaret ettiği, cebirle aracına bindirip darp ederek köy meydanına getirmesine ilişkindir. 2. Sanığın arazisindeki zararın tespitinin yapıldığı 17.07.2014 tarihli tutanak dosyada mevcuttur. 3. Emirdağ Devlet Hastanesince düzenlenen 12.07.2014 tarihli ve 921 sayılı raporda, mağdurun omzu ile dirseği arasında hiperemik alan ve hassasiyet tarifi bulunmaktadır. 4. Tanıklar ..., ..., ... ve ... sorgularında, sanığın, mağduru cebirle araçtan indirip, sinkaflı sözlerle hakaret ettiğini ifade etmişlerdir.

IV. GEREKÇE

Mahkemece, Yargıtay bozma ilamının gereğinin yerine getirildiği görülmüştür.

1. Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hüküm yönünden;

Hükmolunan 1.160,00 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararlarının tür ve miktarları itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunması nedeniyle, sanık müdafiinin temyiz isteği reddedilmiştir.

2. Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden;

Sanığın arazisindeki zararın tespitinin yapıldığı 17.07.2014 tarihli tutanak, mağdurun aşamalardaki istikrarlı beyanları, mağdurun omzu ile dirseği arasında hiperemik alan ve hassasiyet tarifi içeren Emirdağ Devlet Hastanesince düzenlenen 12.07.2014 tarihli ve 921 sayılı rapor, köy meydanında devam eden olaya tanık olan ve mağdurun beyanını doğrulayan ..., ..., ... ve ... beyanları ve tüm dava dosyası kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde; sanık müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin diğer temyiz sebepleri de yerinde görülmemekle, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR