Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/5822 K.2023/7452

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tokat Cumhuriyet Başsavcılığının 14.06.2019 tarihli iddianamesi ile, sanığın yalan tanıklık suçundan cezalandırılması talep olunmuştur. 2. Tokat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.03.2020 tarihli kararı ile, sanığın atılı suçtan 6.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. 3. İlgili kararın sanık müdafi tarafından istinaf edilmesi üzerine, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 21.03.2022 tarihli kararı ile, duruşmalı incelemede, beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekili ve Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, suçun sabit olduğuna ilişkindir.

III. OLAYLAR VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın, Tokat 1. İş Mahkemesinin 17.07.2018 tarihli duruşmasında, kendisinin işe başlama tarihinin 2011 yılı olduğunu ve herhangi bir çalışma karşılığı izin kullanmadığını beyan ederek yalan tanıklık ettiği iddiasına ilişkindir.

2. Dosyada mevcut Tokat 1. İş Mahkemesinin 2017/410 Esas sayılı dosyasına ait evrak ile Ulusal Yargı Ağı Sistemi (UYAP) üzerinden yapılan incelemede, davacısının, ... olduğu, davalısının ... Turizm Seyahat Ticaret Anonim şirketi olduğu, dava konusunun, işçi ile işveren ilişkisinden kaynaklanan alacak olduğu, mahkemece tensiben Sosyal Güvenlik Kurumu İl Müdürlüğünden davacının hizmet cetveli ve sicil dosyasının suretinin istendiği, mahkemece sanık dışında ..., ...'nın da tanık sıfatıyla dinlendiği, bu tanıkların da çalışma-izin ve maaş konularında sanık ile benzer beyanlarda bulundukları, mahkemenin , tüm tanıkların beyanları ile diğer bilgi ve belgeleri esas alarak hüküm kurarak, davanın kısmen kabulüne karar verdiği, verilen kararın istinafen incelenerek kesinleştiği görülmüştür.

3. 17.07.2018 tarihli duruşmada, sanığın, "Ben 2011 yılının Ocak ayından 2017 yılının Temmuz ayına kadar davalı şirket bünyesinde uzun yol şoförü olarak çalıştım. Davacının da 2010 yılından ben işe başlamadan yaklaşık 4-5 ay önce işe başladığını biliyorum. Çünkü ben davalı şirket bünyesinde çalışmadan önce Tokat Seyahat isimli şirket bünyesinde çalışıyordum. Davacı 2014 yılında da işten kendisi ayrıldı, sebebi ise aylık ücretlerinin zamanında ödenmemesi ve dini bayram ve resmi tatil ücretlerinin ödenmemesiydi. ... Haftanın 7 günü çalışıyoruz. Ayda 20-22 sefer yapıyoruz. ... Dini bayramlarda, milli bayramlarda ve diğer resmi tatillerde çalışıyoruz. ... Yıllık izin kullandırılmıyordu. ..." şeklinde beyanda bulunduğu görülmüştür.

4. Sanık savunmalarında, ...'in 2011 yılında firmada çalışmaya başladığını söylediğini, kendisinin 2013 yılında başladığını, yanlış anlaşılma olduğunu, araçla yola çıkmadıkları süreleri firmanın izinden saydığını, 42 günlük senelik izinlerinin olduğunu bildirdiklerini, ancak aralıksız olarak 5 veya 10 gün izin kullanamadıklarını beyan ederek suçlamayı inkar etmiştir.

A. İlk Derece Mahkemesinin kabulü

Sanığın eylemi sabit görülerek atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin kabulü

İlk Derece Mahkemesince kurulan hüküm isabetli bulunmamış, atılı suçun sabit olmadığı gerekçesiyle sanığın beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Olaylar ve olgular bölümündeki tespitler ışığında, sanığın, davacının işe başlama tarihini yaklaşık olarak ifade ettiği, dava konusunun da sanığın değil, davacı ... olduğu, dolayısıyla, yalan tanıklık ettiği iddia olunan kendisine ait işe başlama tarihinin davanın sonucuna etkili olmadığı gibi, gerek davacı gerek de diğer firma çalışanlarının işe giriş-ayrılış tarihlerinin basit bir SGK/şirket kayıtlarının sorulması ile öğrenilebilecek durumda olması,

bunun dışında sanık ile benzer beyanlarda bulunan diğer tanıkların beyanlarının da hükme esas alınmış olması ve mahkemece bu beyanların hukuka aykırı olduklarına dair bir tespitin yapılmamış olması ve sanığın savunmasının aksine, yalan tanıklık suçunu işlediğine dair mahkumiyete yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetildiğinde,

Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmeyerek, katılan vekili ve Cumhuriyet savcısının sübuta ilişkin temyiz istekleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 13.04.2022 tarihli kararında Cumhuriyet Savcısı ve katılan vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,