Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/599 K.2024/3020

Kartal 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.10.2012 tarihli ve 2012/132 Esas, 2012/276 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında parada sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 197 nci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

Hükümlünün beş yıllık denetim süresi içinde kasten işlediği yeni bir suç nedeniyle açıklanması geri bırakılan hüküm açıklanarak, hükümlü hakkında parada sahtecilik suçundan İstanbul Anadolu 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.11.2018 tarihli ve 2018/463 Esas, 2018/570 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 197 nci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına kararı verilmiştir.

Bu kararın istinaf edilmeksizin 14.03.2019 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 14.12.2021 tarihli ve 2021/18392 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.01.2022 tarihli ve KYB-2021/157565 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21.01.2022 tarihli ve KYB-2021/157565 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, sanık hakkındakiKartal 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/10/2012 tarihli ve 2012/132 esas, 2012/276 sayılı sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde 14/05/2015 tarihinde işlediği suçtan mahkûm olduğundan bahisle İstanbul Anadolu 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/11/2018 tarihli ve 2018/463 esas, 2018/570 sayılı kararı ile hükmün açıklanmasına karar verilmiş ise de, daha önce anılan Mahkemenin 23/06/2016 tarihli ve 2016/119 esas,

2016/240 sayılı kararı ile de sanığın denetim süresi içerisinde 09/12/2013 tarihinde işlediği suçtan mahkûm olduğundan bahisle hükmün açıklanmasına karar verilmiş olması karşısında, sanığın mükerrer olarak cezalandırılması sonucunu doğuracak şekilde yeniden hükmün açıklanmasına karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Kartal 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.10.2012 tarihli ve 2012/132 Esas, 2012/276 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında parada sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 197 nci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

Hükümlünün beş yıllık denetim süresi içinde kasten işlediği yeni bir suç nedeniyle açıklanması geri bırakılan hüküm açıklanarak, hükümlü hakkında parada sahtecilik suçundan ilk önce İstanbul Anadolu 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.06.2016 tarihli ve 2016/119 Esas, 2016/240 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 197 nci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.

Bu kararın temyiz edilmeksizin 19.09.2016 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır. Ancak;

2. Hükümlü hakkında denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlediği gerekçesiyle başka bir mahkemece yapılan ikinci ihbar üzerine, İstanbul Anadolu 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.11.2018 tarihli ve 2018/463 Esas, 2018/570 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 197 nci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Hükümlü hakkında suça konu eyleminden dolayı açılan başkaca bir dava ya da yargılamanın bulunmadığı bu nedenle bu suça ilişkin olarak verilecek mükerrer kararların hukuki dayanaktan yoksun olduğu ve herhangi bir hukuki sonuç doğurmayacağı gözetilerek İstanbul Anadolu 7.Ağır Ceza Mahkemesinin 08.11.2018 tarihli kararının hukuki değerden yoksun olduğu kabulü ile anılan kararın kanun yararına bozmaya konu edilmesinde hukuki bir yarar bulunmadığı anlaşılmakla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,