Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/603 K.2024/2372

Akhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.07.2017 tarihli kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan, aynı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 10 ay hapis ve 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, karara karşı süresi içinde katılan vekili tarafından yapılan itiraz üzerine Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin 10.10.2017 tarihli kararıyla, itirazın kabulü ile 13.07.2017 tarihli kararın kaldırılmasına kesin olarak karar verildiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 22.12.2021 tarihli ve 2021/18076 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.01.2022 tarihli ve KYB-2021/161080 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.01.2022 tarihli ve KYB-2021/161080 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamında göre, Akhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesince 13/07/2017 tarihli kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı yapılan itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasını müteakip, yeniden yapılan yargılama sonunda Akhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/12/2018 tarihli kararıyla sanığın mahkumiyetine karar verildiği ve bu kararın istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin 07/01/2021 tarihli ve 2020/849 esas,

2021/117 sayılı kararında "..suç vasfı itibariyle katılan vekilinin atılı suç yönüyle davada katılan sıfatı alması ve karara itiraz etmesinin hukuken mümkün olmadığı, Akhisar Ağır Ceza Mahkemesi tarafından verilen itirazın kabulü ile kararın kaldırılmasına yönelik verilen kararın yok hükmünde olduğu CMK'nın 223/8 maddesi gereğince durma kararı vermek gerekmiş ve yerel mahkemece Akhisar Ağır Ceza Mahkemesi tarafından verilen karara yönelik CMK'nın 309 ve devamı maddeleri gereğince kanun yararına bozma yoluna gidilmesinin temini amacıyla dosyanın Akhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesine tevdine" şeklinde açıklamalara yer verildiği nazara alındığında;

Akhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/165 esas sayılı dosyasında yapılan yargılama sonunda sanığın 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçu ile birlikte ayrıca katılan Cihat'ı bacağından silahla vurması sebebiyle silahla kasten yaralama suçundan da mahkumiyetine karar verilerek, 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçu yönünden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, mağdurun kasten yaralama suçu bakımından katılan sıfatını haiz olduğu, ancak 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan katılan sıfatını alabilecek ölçüde suçtan zarar gören vasfı bulunmadığı gözetilmeden, itirazın reddi yerine, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir. ”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Sanık hakkında Akhisar Cumhuriyet Başsavcılığının 09.02.2015 tarihli iddianamesiyle, katılan Cihat Şenkul'a yönelik silahla kasten yaralama eylemi nedeniyle kasten yaralama ve 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçlarından cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında, Akhisar 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 13.07.2017 tarihli kararıyla 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan 10 ay hapis ve 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

13.07.2017 tarihli karara karşı, kasten yaralama suçundan zarar gören katılan tarafından Ağır Ceza Mahkemesine yapılan itirazın kabulüne karar verilmiş ise de, 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan doğrudan zarar görmeyen katılanın davaya katılma hakkı bulunmadığından, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara itiraz hakkıda bulunmadığı cihetle yapılan itirazın reddi yerine kabulüne karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR