Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/894 K.2022/11040

...

Gereği görüşülüp düşünüldü:

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesinin, “bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak,

Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun’un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, bu adrese tebliğ yapılması gerektiği, dosya kapsamına göre yokluğunda verilen kararın sanığa, Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre kovuşturma aşamasında bildirdiği, aynı zamanda MERNİS adresi olan adrese, MERNİS şerhi ile çıkarıldığından tebligat işleminin usulsüz olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın 15.07.2014 tarihli temyiz isteminin öğrenme üzerine süresinde olduğu,

bu dilekçenin eski hale getirme talebini de kapsadığı kabul edilerek, bu nedenle temyiz talebinin reddine dair 06.08.2014 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan temyiz incelemesinde;

1-Sanık hakkında katılan ...'a karşı hakaret suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde; Tayin edilen adli para cezasının miktarına göre hükmün, 6217 sayılı Yasanın 26. maddesiyle 5320 sayılı Yasaya eklenen geçici ve 2. madde uyarınca kesin nitelikte olup temyizi olanaklı olmadığından, sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

./..

S/2

2-Sanık hakkında katılan ...'a karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığın, aralarında husumet bulunan katılan ...'in kızı mağdur ... ile karşılaştığı, mağdur ...'in kolunu tutarak, kendisini, anne ve babasının kaldığı yere götürmesini isteyip ve mağdurun kolundan çekip sıkmak suretiyle zorlayıp, mağdurun rızası hilafına bulundukları marketten, mağdurun ailesinin bulunduğu halasının evine götürerek özgürlüğünü kısıtladığı bu hususun mağdurun aldığı doktor raporundan da anlaşıldığından tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçların oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanığın, suçu işlemediğine, eksik araştırmaya, savunma hakkının kısıtlandığına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün ONANMASINA,

3-Sanık hakkında katılan ...'a karşı tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığın, tehdit suçunu farklı mağdura karşı işlediği belirlenerek yapılan incelemede;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMUK.nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK.nın 106/1-1. cümle maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,