Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/100 K.2023/3736

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 04.12.2007 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2. Ankara 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.05.2011 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 4 yıl hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

3.Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 11.05.2015 tarihli kararı ile özetle, sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmünün '' sanık müdafi tarafından sunulan temyiz dilekçesi ekinde sanığa paranoid şizofren tanısı konulduğuna dair rapor dikkate alınarak cezai ehliyet hususunda tam teşekküllü bir hastaneden, duraksama olması halinde ise Adli Tıp İhtisas Kurulunda rapor alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması gerekçesiyle'' bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine Ankara 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.04.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 3 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. 5.Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 15.05.2018 tarihli kararı ile özetle, mahkumiyet hükmünün ''başka bir dava dosyasına ait Yıldırım Beyazıt Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından sunulan rapora itibar edilerek hüküm kurulması '' nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 6. Bozma üzerine Ankara 54. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.10.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; bozma ilamına uygun hüküm kurulmadığına, cezai ehliyet hususunda yeterli araştırma yapılmadığına, alt sınırdan uzaklaşılarak ceza verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanık hakkında mahkumiyete yeterli delil bulunmadığından beraat kararı verilmesi gerektiğine ve sair temyiz nedenlerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; katılan ile temyiz dışı sanık S.A.'nın suç tarihinden önce aralarında alacak verecek meselesi olduğu, temyiz dışı sanık S.A.'nın müteahhitlik yapan katılanı arayarak ona bir müşteri bulduğunu söylediği ve Pursaklar'da kararlaştırılan buluşma yerine sanık ... ile geldiği, birlikte arabaya bindikleri, katılanı Keçiörende bulunan emlak ofisine götürdükleri, burada temyiz dışı sanık S.A.'nın katılandan alacaklı olduğunu iddia ederek senet imzalamasını istediği, kapıyı kilitledikleri ve katılanı darp ettikleri, sabah erken saatlerde kapının açılmasını fırsat bilen katılanın ofisten kaçtığı ve yaralı vaziyette cadde üzerinde polisler tarafından bulunduğu iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1.Tüm dava dosyası içeriği, katılanın aşamalardaki istikrarlı beyanları, bu beyanlar ile uyumlu Ankara Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen 05.07.2007 tarihli adli muayene raporu, 05.07.2007 tarihli olay ve yakalama tutanağı ve olayın kolluğa intikal şekli, Adli Tıp Gözlem İhtisas Dairesi tarafından cezai ehliyete ilişkin tanzim edilen 08.09.2022 tarihli rapor dikkate alındığında, sanık müdafiinin bozma ilamına uygun hüküm kurulmadığına, cezai ehliyet hususunda yeterli araştırma yapılmadığına, sanık hakkında mahkumiyete yeterli delil bulunmadığından beraat kararı verilmesi gerektiğine dair temyiz itirazları yönünden hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanık müdafiinin sair temyiz itirazları yönünden ise,

Tüm dava dosyası kapsamına göre, katılan ile temyiz dışı sanık S.A.'nın suç tarihinden önce aralarında alacak verecek meselesi olduğu, temyiz dışı sanık S.A.'nın müteahhitlik yapan katılanı arayarak ona bir müşteri bulduğunu söylediği ve S.A.'nın buluşma yerine sanık ... ile birlikte geldiği anlaşılmıştır.

Sanık ...'in müşteri olduğu düşüncesiyle katılanın sanıklar ile birlikte arabaya bindiği, yolda temyiz dışı diğer sanıklar E.Ş. ve N.Ş.'nin de arabaya bindiği, temyiz dışı sanık S.A.'nın bu sanıkları yeğeni olarak tanıttığı, katılanı Keçiören ilçesinde bulunan emlak ofisine götürdükleri, burada temyiz dışı sanık S.A.'nın katılandan alacaklı olduğunu iddia ettiği ve aralarında tartışma yaşandığı,

temyiz dışı sanık E.Ş.'nin kapıyı kilitlediği ve katılanı darp ettikleri, temyiz dışı sanık S.A.'nın ofisi havalandırmak için sabah erken saatlerde kapıyı açmasını fırsat bilen katılanın ofisten kaçtığı ve yaralı vaziyette cadde üzerinde polisler tarafından bulunduğu olayda; sanık ...'in temyiz dışı sanıklar ile birlikte hile kullanarak katılanı arabaya bindirdikleri, Keçiören'de bulunan ofiste ise cebir kullanarak zorla alıkoydukları ve sanığın açıklanan şekilde cebir ve hile kullanılarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği anlaşıldığından,

temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrasına göre belirlenmesi yerine, suç vasfında hataya düşülerek temel cezanın aynı maddenin birinci fıkrasına göre belirlenmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR