Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/125 K.2023/1858

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ordu Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 17.01.2012 tarihli ve 2012/13 iddianame numarasi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları (f) bendi ve beşinci fıkrası, 43 üncü maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Ordu Ağır Ceza Mahkemesinin 24.09.2013 tarihli kararı ile sanık hakkında evi terk eden çocuğu rızasıyla da olsa ailesini veya yetkili makamları durumdan haber etmeksizin yanından tutmak suçundan, 5237 sayılı Kanun’nun 234 üncü nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 inci maddesi uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi sekizinci fırkası gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. Karar 03.12.2013 tarihinde kesinleşmiştir.

3.Sanığın denetim süresi içerisinde Erzurum Kara Kuvvetleri Komutanlığı 9.Kolordu Komutanlığı Askeri Mahkemesince yapılan yargılama sonunda 10.12.2014 tarihli karar ile 26.12.2013-14.05.2014 tarihinde firar suçunu işlediği ihbari üzerine yapılan yargılamaya göre; Ordu Ağır Ceza Mahkemesinin 10.11.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları (f) bendi ve beşinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; kararın usul, yasalar ve hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay, sanığın 15 yaşından küçük mağdurla ilişkisi olduğu ve olay günü rızasıyla sanığın ikametine gittiği ve orada kaldığı, mağdurun ailesinin şikayeti ile teslim edildiği bu suretle sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Mağdurun Nüfus Kaydına göre 26.08.1997 doğumlu olduğu ve suç tarihinde 15 yaşından küçük olduğu anlaşılmıştır.

3. Zeynep Kamil Kadın ve Çocuk Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesinin yazı cevabına göre; mağdurun annesi olan katılan ...'ın 24.08.1997 tarihinde bir kız çocuğu dünyaya getirdiği, nüfus kayıtlarına göre de katılanların başka çocuklarının bulunmadığı dosyanının incelemesinden anlaşılmıştır.

4. Sanık suçlamayı ikrar etmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık müdafii kararın usul ve yasaya ve hukuka aykırı olduğuna ilişkin temyiz isteği yönünden; sanık hakkında kurulan hükümde tüm dosya kapsamına göre sanık ikrarı, mağdur beyanı, mağdur nüfus kayıt örneği ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.12.2015 tarihli 2014/14-198 Esas 2015/428 Karar, 17.02.2015 tarihli 2014/14-307 Esas 2015/8 sayılı Kararları nazara alındığında, onbeş yaşını tamamlamamış olan mağdurenin kendi özgür iradesi ile serbestçe hareket etme hakkı niteliği itibariyle üzerinde mutlak surette tasarrufta bulunabileceği bir hak olmadığından vegerçekleştirilen eylemle ilgili gösterdiği rıza hukuken geçerli sayılmadığından suçun unsurlarının oluştuğu anlaşılmakla hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR