Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/1731 K.2024/7939

Ankara Batı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.02.2015 tarihli ve 2014/837 Esas, 2015/115 Karar sayılı kararı ile hükümlüler hakkında çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verildiği, kararın hükümlüler tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 29.03.2021 tarihli ve 2019/6444 Esas, 2021/4693 Karar sayılı ilâmı ile eylemin kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçuna uyduğundan bahisle bozulmasına karar verildiği, bozma sonrası Ankara Batı 1. Asliye Ceza Mahkemesince yapılan yargılamada, 15.03.2022 tarihli ve 2021/862 Esas, 2022/507 Karar sayılı kararı ile,

hükümlüler hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (b) ve (f) bentleri ile 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hükümlü ... hakkındaki hapis cezasının ertelenmesine karar verildiği ve hükümlerin temyiz edilmeksizin 28.04.2022 tarihi itibarıyla kesinleştirildiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 11.04.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen,Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.05.2023 tarihli ve KYB-2023/44859 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.05.2023 tarihli ve KYB-2023/44859 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, sanıkların mağdura karşı işlemiş oldukları çocuğun kaçırılması ve alıkonulması eylemi nedeniyle 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmesini takiben, anılan kararın Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 29/03/2021 tarihli ve 2019/6444 esas, 2021/4693 karar sayılı ilâmı ile bozulduğu, Ankara Batı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/02/2015 tarihli kararına karşı sadece sanıklar tarafından temyiz kanun yoluna başvurulduğu, sanıklar aleyhine temyiz yoluna başvurulmadığının anlaşılması karşısında,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun "Davaya yeniden bakacak mahkemenin işlemleri" başlıklı 307/5. maddesinde yer alan, "Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 262 nci maddede gösterilen kimselerce temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz." şeklindeki düzenleme uyarınca Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 29/03/2021 tarihli ilâmından önce tayin olunan cezanın sanıklar lehine kazanılmış hak teşkil edeceği gözetilmeden, bozma sonrası yapılan yargılama neticesinde sanıklar hakkında fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesi uyarınca kanun yararına bozma yoluna, istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeden kesinleşen hüküm ve kararlar aleyhine gidilebilir.

2.7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10 uncu maddesinin birinci fıkrası gereğince öncelikle bilinen en son adres esas alınarak gerekçeli kararın tebliği yoluna gidilmesi, 7201 sayılı Kanun'un "Tebliğ imkansızlığı ve tebellüğden imtina" başlıklı 21. maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca bu adrese tebligat çıkarılıp söz konusu tebligatın bila tebliğ iade edilmesi hâlinde, aynı Kanun’un 10/2. maddesi gereği en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde 21/2. maddesi uyarınca MERNİS adresi esas alınarak tebliğ yoluna gidilmesi gerekmektedir.

Yapılan inceleme neticesinde; katılanın dava dosyasında bilinen en son adresinin, "Köstence Mahallesi 1080. Sokak No:8 Mamak/Ankara" olduğu, ancak gerekçeli kararın bu adrese tebliğe çıkarılmadan doğrudan MERNİS adresine tebliğ edilmiş olduğu, bu itibarla yapılan tebligatın usûlüne uygun olmadığı gözetildiğinde, inceleme konusu hükmün kesinleşmediği anlaşılmıştır.

3. Henüz kesinleşmediği belirlenen inceleme konusu hükmün, 5271 sayılı Kanun’un 272 vd. maddeleri uyarınca temyiz yoluna tabi olduğu, olağanüstü kanun yolu olan kanun yararına bozma talebine konu edilemeyeceği belirlenmekle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR