Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/1840 K.2023/7757

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 15.06.2016 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında iftira suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.03.2017 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan 1 yıl 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.

3. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, duruşma açılarak verilen 14.09.2017 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafinin istinaf başvuru kabul edilip, hüküm 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kaldırılarak sanık hakkında iftira suçundan beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar vekilinin temyiz istemi, sanığın suçu işlediğine, suçun unsurlarının oluştuğuna, Bölge Adliye Mahkemesince takdir hakkının kullanılmasında hataya düşüldüğüne ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre, dava konusu olay, sanığın, eşinin üyesi olduğu ... Yapı Kooperatifi'nin başkanı katılan ..., ikinci başkanı ... ve muhasip üyesi Aslan Kuşçuoğlu hakkında, usulsüz işlem yapmadıklarını bilmesine karşın, kooperatifin işlemleri ile ilgili usulsüz işlemler yaptıkları yönünde haklarında Ankara Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunarak, görevi kötüye kullanma, rüşvet ve zimmet suçlarından soruşturma açılmasına sebebiyet vermek suretiyle iftira suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.Katılanlar hakkında, sanığın şikayeti üzerine Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından görevi kötüye kullanma, rüşvet ve zimmet suçlarından başlatılan soruşturmada, 15.02.2016 tarihinde dosya müştekisinin iddialarının genel nitelikte olması ve dosyaya delil sunamaması nedenleriyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği anlaşılmıştır. 2.Sanık hakkında, katılanların, vekilleri aracılığıyla yaptıkları suç duyurusu sonrasında iftira suçundan soruşturma başlatıldığı, dava açıldığı ve ilk derece mahkemesince sanık hakkında iftira suçundan mahkumiyet hükmü kurulduğu anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında iftira suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kaldırılarak sanık hakkında iftira suçundan beraat kararı verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

İftira suçunun oluşabilmesi için; yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesi gerekir.

Sanığın, katılanlar hakkındaki şikayet dilekçesinin içeriğine, aşamalardaki savunmalarına, yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanığın, salt katılanlar hakkında soruşturma açılmasını sağlamak amacıyla hareket ettiğine dair her türlü şüpheden uzak delil bulunmadığı dikkate alındığında, Bölge Adliye Mahkemesince sanığın eyleminin suç işlemediğini bildiği kimselere suç atma niteliğinde olmayıp,

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 74 üncü maddesinde düzenlenen şikayet ve dilekçe hakkı kapsamında kaldığı yönündeki değerlendirmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, katılanlar vekilinin sanığın suçu işlediğine, suçun unsurlarının oluştuğuna, Bölge Adliye Mahkemesince takdir hakkının kullanılmasında hataya düşüldüğüne ilişkin temyiz nedenlerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 14.09.2017 tarihli ve 2017/1823 Esas, 2017/2686 Karar sayılı kararında katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,