Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/2021 K.2024/551

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Yunak Cumhuriyet Başsavcılığının 14.04.2021 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 /1 ve 53 .maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır

2. Yunak Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.01.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223/2-c.maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

3. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 28.09.2022 tarihli kararıyla İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 154/1,62,50/1-a,52 /2-4.maddeleri uyarınca hapis cezasından çevrili 3000 TL ve doğrudan verilen 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi kararın usul ve yasaya aykırı olup eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile verildiğine, suça konu taşınmazın paylı mülkiyete tabi olduğuna, sanığın taşınmazın 2/3 üne sahip olup taşınmazın tamamını kullanması eyleminin hukuki ihtilaf niteliğinde bulunduğuna, sanık aleyhine vekalet ücretine hükmedilmesinin de yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay sanığın katılanın da 1/9 hissesinin bulunduğu Konya ili Yunak ilçesi Büyükhasan Mah. 127 ada 29 parsel sayılı taşınmazın tamamını katılanın izni olmadan, rızası dışında ekip biçerek işgal ettiği iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin kabulü

Sanık ve katılanın taşınmazda paylı mülkiyete tabi olarak pay sahibi oldukları ve sanığın destekleme yardımlarından faydalanmak için taşınmazın tamamını kullandığı yönündeki savunmaları karşısında sanığın atılı hakkı olmayan yere tecavüz suçundan kastının bulunmadığı anlaşılmakla beraatine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin kabulü

Sanık savunması, katılanın beyanı, yapılan keşif, fen bilirkişi raporu, 16.02.2021 tarihli jandarmanın tutmuş olduğu tutanak ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, katılanın babasından kalan suça konu taşınmazda 1/9 oranında malik olduğu, sanığın ise söz konusu taşınmazda 2/3 oranında malik olduğu, ancak sanığın yapılan keşif ve sonucunda alınan bilirkişi raporu ile 16.02.2021 tarihli jandarma tutanağına göre taşınmazın tamamını kullanmak suretiyle katılanın hissesi oranında taşınmazı kullanmasına engel olduğunun anlaşılması nedeniyle sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Konya ili Yunak ilçesi Büyük Hasan Mah. 127 ada 29 parsel sayılı taşınmazda katılanın 1/9 hissesinin bulunduğu sanığında aynı taşınmazda 2/3 hissesinin bulunduğu, sanığın söz konusu taşınmazın tamamını katılanın izni ve rızası olmadan kullanmak suretiyle katılanın taşınmazdan yararlanmasını engellediği tüm dava dosyası kapsamında elde edilen delillerden anlaşılmakla bölge adliye mahkemesince verilen mahkumiyet kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Konya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 28.09.2022 tarihli ve 2022/714 Esas, sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,