Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/2205 K.2023/8193

Katılan mağdure vekilinin temyizinin suçun vasfına yönelik olduğu anlaşılmıştır. Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının, 01.03.2016 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Ankara 37. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.12.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 14.04.2017 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve katılan mağdure vekilinin istinaf başvurularının kabulüyle, sanık hakkında çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan kurulan hükmün kaldırılmasına ve atılı suçtan beraatine karar verilmiştir.

4. Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 20.01.2022 tarihli kararı ile mağdurenin beyanında isimleri geçen tanıklar dinlenilmeden eksik araştırmayla yazılı şekilde beraat kararı verilmesi nedeniyle hükmün bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

5. Yargıtay bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 27.01.2023 tarihli kararıyla, sanık hakkında çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan mağdure vekilinin temyiz isteği, 1. Bölge Adliye Mahkemesinin gerekçesinin kabulünün mümkün olmadığına, 2. Sanığın eyleminin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğuna, 3. Mağdurenin beyanlarında sanık tarafından zorla tutulduğunu ifade ettiğine, Ve somut bir nedene dayanmayan diğer temyiz itirazlarına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; sanık ile mağdurenin iki yıl öncesine dayanan tanışıklıkları bulunduğu, olay günü sanığın mağdurenin okula gideceği saatte bilinmeyen bir numaradan arayarak kendisini beklediği ve araca binmemesi halinde zarar vereceği yönünde tehdit ettiği, bunun üzerine korkuya kapılan mağdurenin zorla sanık tarafından kullanılmakta olan araca bindiği, akşam saatlerine kadar sanığın mağdureyi bu şekilde rızası dışında yanında tutmak suretiyle alıkoyduğu iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1.Sanığın aşamalardaki istikrarlı savunmalarında, mağdurenin rızası ile birlikte vakit geçirdiklerini ifade etmesi, mağdurenin zorla arabaya bindirilerek götürüldüğüne dair bir delilin dosyada mevcut olmaması, tanık B.'nin tanıklığının görgüye dayanmaması, eylemin yaklaşık on saat sürdüğünün iddia edildiği gözetildiğinde, eylem süresince mağdurenin herhangi bir yardım talebinde bulunduğuna ya da kaçmaya çalıştığına dair bir beyanda bulunmaması karşısında, Bölge Adliye Mahkemesince eylemin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturmadığına yönelik gerekçesi dosya kapsamına uygun bulunmakla, katılan mağdure vekilinin bu yöndeki temyiz itirazları reddedilmiştir.

2.Tüm dava dosyası kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olmaması nedeniyle verilen beraat kararında hukuka aykırılık görülmemiş ve yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Bölge Adliye Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 27.01.2023 tarihli kararında katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,