Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/238 K.2024/6597

Beyoğlu Cumhuriyet Başsavcılığının 19.01.2020 tarihli iddianamesi ile hükümlü hakkında kumar oynanması için yer ve imkan sağlama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 228 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca açılan dava ile yapılan yargılama neticesinde İstanbul 66. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.02.2016 tarihli kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 228 inci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 2.400,00 TL ve 3.600,00 TL adli para cezaları ile cezalandırılmasına karar verildiği,

Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 30.03.2021 tarihli kararı ile basit yargılama usulü yönünden değerlendirme yapılması gerektiğinden bozulmasına karar verildiği, İstanbul 52. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.11.2021 tarihli kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 228 inci maddesinin birinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 1.800,00 TL ve 2.700,00 TL adli para cezaları ile cezalandırılmasına karar verildiği,

bu kararın itiraz edilmeksizin 03.12.2021 tarihinde usulüne uygun şekilde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 23.11.2022 tarihli ve 2022/3085 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.01.2023 tarihli ve KYB-2022/149170 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.01.2023 tarihli ve KYB-2022/149170 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 228/1. maddesi kapsamında sanığın eylemine uyan suçlar için kanunda öngörülen cezaların türü ve üst sınırına göre olağan dava zamanaşımının aynı Kanun’un 66/1-e maddesi gereğince 8 yıl ve olağanüstü zamanaşımı süresinin ise 12 yıl olacağı, suç tarihinin 01/04/2009 olduğu, sanığın savunmasının 09/12/2015 tarihinde alındığı, İstanbul 52. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/02/2016 tarihli ve 2014/12 esas, 2016/112 sayılı kararı ile verilen mahkumiyet hükmünün sanığın üzerine atılı suçlar yönünden zamanaşımı süresini kesen son sebep olduğu,

suç tarihi olan 01/04/2009 tarihi ile Yargıtay bozma ilamı sonrasında yargılamaya devam edilerek İstanbul 52. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 25/11/2021 tarihli karar arasında 5237 sayılı Kanun’un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu gözetilmeden, sanık hakkında düşme kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. a) 5237 sayılı Kanun'un 228 inci maddesinin birinci fıkrası;

"(1) Kumar oynanması için yer ve imkan sağlayan kişi, bir yıldan üç yıla kadar hapis ve iki yüz günden aşağı olmamak üzere adlî para cezası ile cezalandırılır."

b) 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi;

"(1) Kanunda başka türlü yazılmış olan haller dışında kamu davası;

...

e) Beş yıldan fazla olmamak üzere hapis veya adlî para cezasını gerektiren suçlarda sekiz yıl, Geçmesiyle düşer."

c) 5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası;

"(4) Kesilme halinde, zamanaşımı süresi ilgili suça ilişkin olarak Kanunda belirlenen sürenin en fazla yarısına kadar uzar."

Şeklinde düzenlenmiştir.

2. Hükümlüye yüklenen suçun kanun maddesinde öngörülen cezasının türü ve üst sınırı itibariyle 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi, 67 nci maddesinin dördüncü fıkrasında öngörülen 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımının, 01.04.2009 suç tarihinden 25.11.2021 karar tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmakla, gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi gerekirken yargılamaya devamla mahkûmiyet hükmü kurulması, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR